Του Αντώνη Βενέτη
Εις τα εν γένει κείμενα του κ Α. Δρυμιώτη διακρίνω πάντα το λεχθέν από τον αρχαίο Ρήτορα και Σοφιστή, Φιλόστρατο τον Λήμνιο, κατά το οποίο «ου γαρ εσμέν των εμούντων αλλά των ακριβούντων» (δεν είμαστε απ’ αυτούς που ξερνούν τον λόγο, αλλ’ απ’ αυτούς που θέλουν να είναι ακριβείς).
Παρεμπιπτόντως, μήπως το απόφθεγμα αυτό πρέπει, θα έλεγα, να αναρτηθεί σε εμφανές σημείο της Βουλής των Ελλήνων;
Το κείμενο, λοιπόν, του κ Δρυμιώτη της Κυριακής 22.6.2025 αναφέρεται στην στάση και δραστηριότητα τεσσάρων πρώην Πρωθυπουργών της χώρας, μετά το πέρας της θητείας τους.
Η κρίση αυτή και η αντίληψη του κ. Φλαμπουράρη μου θύμισε κάποιο, ανάλογο θα έλεγα, περιστατικό, το οποίο συνέβη στην πάλαι ποτέ «Λαοκρατική Δημοκρατία» της Ανατολικής Γερμανίας.
Προηγήθηκε τον Ιούνιο του 1953 μια εργατική εξέγερση κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος, το οποίο επέβαλλον οι λόγχες του Σοβιετικού Στρατού.
Την βίαιη καταστολή των απεργούντων εργατών, όχι μόνο κατέκρινε αλλά και σφοδρά ειρωνεύτηκε ο κομμουνιστής θεατρικός συγγραφέας Μπέρτολ Μπρεχτ, ο οποίος μ’ ένα λίαν αιχμηρό ποίημά του, ενεφάνιζε το κομμουνιστικό καθεστώς να απαιτεί από τον εξεγερθέντα λαό για να αποκτήσει – συνεπεία της εξεγέρσεως – την απολεσθείσα εμπιστοσύνη της Κυβέρνησης προς αυτόν.
Θα πρέπει πλέον ο λαός να διπλασιάσει τις προσπάθειές του για να επανέλθει η εμπιστοσύνη της Κυβέρνησης προς τον λαό!
Αν αυτό δεν καταστεί εφικτό, τότε υπάρχει η λύση να διαλύσει η Κυβέρνηση τον λαό «και να εκλέξει έναν άλλον»!
Περαιτέρω, ο κ Δρυμιώτης με αφορμή πρόσφατη δήλωση του κ Τσίπρα, εις την οποίαν επαναλάμβανε 8 φορές τη λέξη «πατριωτισμός», παρέθεσε ένα απόφθεγμα της Μαργ. Θάτσερ «Το να είσαι στην εξουσία είναι σαν να είσαι κυρία. Αν χρειαστεί να το πεις, δεν είσαι.»
Σχετικό είναι κι ένα απόφθεγμα του Δαλματού στοχαστή Νικόλαου Τομαζέου (1809 – 1879), κατά το οποίο «ο επαινών εαυτόν ως πράττοντα το καθήκον του, αποδεικνύεται ότι ποσώς δεν το πράττει».
