Του Κώστα Πάντζιου
Μέσα στη μέση του καλοκαιριού, η πολιτική ζωή της χώρας φαίνεται να πηγαίνει σε νέους δρόμους. Πρωτοφανές, αλλά παρήγορο, διότι δεν υπάρχει τίποτε πιο οδυνηρό για τη χώρα, την όποια χώρα, από την πολιτική ακινησία. Είναι δε άκρως ενδιαφέρον το γεγονός ότι έχουν ήδη κατακτήσει την επικαιρότητα λέξεις, όπως «ανασύνθεση», «αναδιάρθρωση», «ανακατάτα-ξη», πάντα σε αναφορά και σχέση με το τέλμα που ταλανίζει τον τόπο τα τελευταία δύο χρόνια.
Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Αρχίζοντας από τη Ν.Δ., συνεχίζονται τα σκάνδαλα σε κυβερνητικό επίπεδο. Όσον αφορά δε το κομματικό επίπεδο, η εντύπωση που επικρατεί είναι ότι ο κύκλος έχει κλείσει, οι μάχες που δίδονται από τα κυβερνητικά πεπραγμένα θεωρούνται μάχες διασφάλισης απλώς του 25% της πρόθεσης ψήφου. Και ακόμη χειρότερα, στο αδιέξοδο προστίθεται και η εξαγγελία (στην ουσία) νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό κ. Αντ. Σαμαρά. Και πολλοί αναλυτές παρατηρούν ήδη πως δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, πόσο ποσοστό θα πάρει αυτό το νέο κόμμα, αλλά τι θα διασωθεί από το 25% που προαναφέραμε.
Στον χώρο της Κεντροαριστεράς, επιτέλους ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αλ. Τσίπρας φαίνεται πως επισπεύδει την επάνοδό του στην ενεργό πολιτική, με την ίδρυση νέου κόμματος. Και με έναν στόχο: Την δημιουργία των προϋποθέσεων, ώστε να καταστεί αυτό το κόμμα η εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας. Δύσκολο εγχείρημα, αλλά όχι κάτι το ακατόρθωτο. Όσο και αν φαίνεται παράξενο, η χύμα κατάσταση που επικρατεί στον πολιτικό και κομματικό χώρο, ευνοεί, πιστεύεται, την ευόδωση του προαναφερθέντος στόχου. Και ήταν καιρός να ληφθεί αυτή η απόφαση από τον κ. Αλ. Τσίπρα, τονίζουν έγκυροι πολιτικοί παρατηρητές, διότι, εκτός των άλλων, τα κόμματα, μικρά όλα, που δραστηριοποιούνται, δηλαδή το έμψυχο υλικό του, έχει γυρίσει εδώ και καιρό στην «ευτυχισμένη» περίοδο των «συνιστωσών».
Φυσικά, ο κ. Αλ. Τσίπρας θα πρέπει να κάνει υπέρβαση παρελθόντων πρακτικών και να δώσει σαφείς βεβαιότητες, πως ο πολιτικός αυτός χώρος θα αναδιαρθρωθεί και θα αποκτήσει ένα πολιτικό αφήγημα, σύγχρονο και παραγωγικό. Αυτό, μένει να το δούμε. Οι ενδείξεις που υπάρχουν είναι πως στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί ήδη προβληματισμός και ανησυχία. Όσο για τον κ. Αλ. Τσίπρα, φαίνεται πως προσπαθεί να κάνει τώρα, οργανωτικά και πολιτικά, αυτό που δεν είχε κάνει το 2019, όταν ο ελληνικός λαός του έδωσε το 31,5%, καθιστώντας τον ΣΥΡΙΖΑ ως την μόνη πολιτική δύναμη, κυβερνητική και εναλλακτική. Εκείνη η ευκαιρία, χάθηκε!!!
Τέλος, το παράδοξο εξακολουθεί να πρωταγωνιστεί στην πολιτική μας ζωή, αφού η θεωρούμενη από κάποιους κυριαρχία του κ. Κυρ. Μητσοτάκη και τ ης Ν.Δ., απειλείται από δύο πρώην πρωθυπουργούς!!! Και επιπλέον, να μην μας διαφεύγει το γεγονός ότι, αυτή τη στιγμή, εξακολουθούν να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόροι, που προσδοκούν έξοδο από το πολιτικό τέλμα και την παρακμιακή κατάσταση του κυβερνώντος κόμματος.
