Του Ηλία Καραβόλια
«Στόμα κλειστό. Μοίρα κλειστή»
(Δωδεκανησιακό ρητό)
Η κοινωνία σιωπά. Ολοένα και περισσότερο. Μερικοί επιτήδειοι μπερδεύουν τα αποτελέσματα της κάλπης με την φωνή της πλειοψηφίας (ξεχνούν πχ. ότι το 2004 ψήφισαν 7,5 εκατ άτομα και το 2023 μόλις 4,5 εκατ)
Η κοινωνία σιωπά επειδή κωφεύει. Κωφεύει απέναντι σε σημαίνοντα που αποδομήθηκαν μεθοδικά πολλές δεκαετίες τώρα.
Μπροστά στο να πάρεις με δάνειο και δόσεις το SUV, το πολυτελές σπίτι, η λέξη «ανισότητες» , η έννοια «δικαιοσύνη» και η φράση «κοινωνικό κράτος» δεν σε αφορούν.
Μέχρι την κακιά την ώρα φυσικά : όταν μπλέξεις με χρέη που νόμιζες ότι θα γλυτώσεις, μέχρι την επίσκεψη σε νοσοκομείο για την άσχημη αρρώστια, μεχρι να μπλέξεις με δικαστήρια που νόμιζες ότι θα βγάλεις άκρη ή θα βρεις δικιο.
Τα σημαίνοντα χάνονται επειδή καταναλώνουμε και επειδή παράγουμε – μαζί με το μιντιακό και ιντερνετικό σύστημα που χρησιμοποεί ο καπιταλισμός και η εξουσία – ένα «πλεόνασμα ασημαντότητας» (πχ γίνονται «μακρινοί» οι θεσμοί, άρα δεν παίζει ρόλο ποιους θα εκλέξουμε να τους φυλλάτουν και να τους υπηρετούν.
Η Ελλάδα είναι χώρος και επικράτεια πλασματικής μαζικής ευημερίας που συντηρείται δεκατίες από μια αφερέγγυα υποσχετική ρητορική εξουσίας.
Λιπαίνεται λοιπόν ξανά η ελπίδα( το 2025) με «μηδέν φόρο για τους κάτω των 25 ετών» και μειωμένο ΦΠΑ για «νησιά κάτω των 20,000»
Τονώνεται το εθνικό φρόνημα και οι δαπάνες για εξοπλιστικά με φράσεις βαρύγδουπες του τύπου «δεν κάνουμε εκπτώσεις» στην ασφάλεια και την άμυνα της χώρας (άσχετα αν προκαλούμε μπελάδες με την δήθεν επιλογή «της σωστής πλευράς της ιστορίας»)
Μας πουλάνε όμως αυτή την σταθερότητα ακριβώς επειδή ξέρουν ότι είμαστε σταθεροί στην ανισορροπία των επιλογών και της (αν)ορθολογικής μας ευθυγράμμισης με το μέλλον.
Μας πουλάνε προοπτική επειδή ξέρουν ότι νιώθουμε ένοχοι για το δύσκολο αλλά μαζικά δήθεν «υπερχρεωμένο» παρελθόν μας.
Και μας ωθούν να αποδεχτούμε ως κανονικότητα το ότι επι των ημερών τους «ανοίγουν οι υποθέσεις» διαφθοράς.
Είμαστε βουτηγμένοι στο matrix της απόλυτης εξαπάτησης το οποίο φροντίζουμε καθημερινά να μεγεθύνουμε και να αποδεχόμαστε.
Με το πρόσχημα της αποτυχημένης παρένθεσης των δήθεν αριστερών, με το πρόσχημα της επαναφοράς ενός δήθεν αναδιανεμητικού οικονομικού σχεδιασμού, οι της παρούσας εξουσίας κραδαίνουν σήμαντρα κινδύνου αλλά όχι ακριβώς σε νοικοκύρηδες της δήθεν μεσαίας τάξης : κάνουν σινιάλα σε κρατικοδίαιτους βολεμένους που πλουτίζουν από μισθούς και αναθέσεις, από δικτύωση και βύσματα, από παραοικονομία και γκρίζα, για να μην πω σκιώδη, δήθεν «επιχειρηματική» δραστηριότητα σε real estate, τουρισμό, δημόσια έργα.
Η χώρα αυτή βολεύεται να κωφεύει μπροστά σε μη ξεκάθαρη ταξική πολιτική που μοιράζει ηλιθίως και ατελέσφορα «ένα ενοίκιο», «επίδομα θέρμανσης» και «κατάργηση προσωπικής διαφοράς» (προαποφασισμένη εν τω μεταξύ, χρόνια τώρα, για τις συντάξεις)
Η κοινωνία αρέσκεται να ακούει εν μέσω τζίρων από τουρίστες και γεμάτων δρόμων με επιδοτούμενα ηλεκτρικά, εν μέσω αρρύθμιστων κόκκινων δανείων, ότι «μειώθηκαν 60-70 φορολογικοί συντελεστές»
Και ότι οι εξαγγελίες στη ΔΕΘ είναι συνδυασμός αναπτυξιακού και δημογραφικού στόχου (κάντε 4ο παιδί για να μηδενιστεί ο φόρος σας)
Σιωπά επικίνδυνα μια μεγάλη μάζα των σκεπτόμενων που όμως έχει τεράστια ευθύνη όταν «δεν βλέπει άλλους ως λύση» και όταν παθητικά ασπάζεται την θατσερική λογική του «δεν υπάρχει εναλλακτική».
Ούτε επαναστατικές μεγαλοστομίες ούτε παλαιοκομματικές ρητορείες για μεταρρύθμιση, τύπου «αναπτυξιακό σοκ» και «ανασύσταση στο κράτος δικαίου» χρειάζεται η κοινωνία απέναντι σε καταπατητές της νοημοσύνης μας, που δήθεν «μεγαλώνουν την πίτα» (ενώ έχουν μοιράσει το Ταμείο Ανάκαμψης σε λίγους ομίλους, ενώ υπόσχονται κάθε τρεις και λίγο «παρέμβαση» στα super market και στα τιμολόγια ρεύματος)
Ο πληθωρισμός της απάθειας και της σιωπής υπερτερεί του καλοθρεμμένου από εμάς τους ίδιους πληθωρισμού των τιμών στα αγαθά και στο βίο μας.
Και πολύ πριν την μειωμένη αγοραστική δύναμη που επέβαλε η εθνική και ευρωπαϊκή πολιτική υπέρ των ολιγοπωλίων (και όχι ο Πούτιν ο Τραμπ και η Χαμάς) προσγειώθηκε και εδώ η μειωμένη ταξική συνείδηση.
Αυτή την οποία επέβαλλε η αμορφωσιά, η παθητικότητα και η βίαιη προσαρμογή των μαζών στον υπέροχο τεχνολογικό κόσμο του ατομικισμού και της υπερχρέωσης, εκεί που «είσαι ελεύθερος να επιλέγεις, αλλά να υπακούς»
Και να συμμορφωθείς με το δήθεν αναπόφευκτο : ότι η σταθερότητα του βίου σου (αυτή η κανονικότητα του permacrisis δηλαδή) κινδυνεύει αρκετά, αν δεν εκλέξεις ξανά αυτούς που σε οδηγούν στο πως πάλι θα «χρεώσεις» τα παιδιά σου (τα οποία εσύ εν τω μεταξύ παρκάρεις στο smartphone και απαντούν με Chat GPT και ΑΙ για έναν άλλο κόσμο – όχι τον πραγματικό της απαξίωσης και της αλλοτρίωσης)
