Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Σύμφωνα με τον αρχιερέα της κομμουνιστικής σκέψης Βλαντιμίρ Ίλιτς Λένιν, «η επανάσταση, η πραγματική, η ριζική, η “λαϊκή”, σύμφωνα με την έκφραση του Μαρξ, επανάσταση είναι ένα αφάνταστα περίπλοκο και βασανιστικό προτσές απονέκρωσης του παλιού και γέννησης ενός νέου κοινωνικού συστήματος, νέου τρόπου ζωής δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων. Επανάσταση είναι η πιο έντονη, λυσσαλέα, απεγνωσμένη ταξική πάλη και εμφύλιος πόλεμος. Καμιά μεγάλη επανάσταση στην Ιστορία δεν έγινε χωρίς εμφύλιο πόλεμο. Και μόνο άνθρωποι κλεισμένοι στο καβούκι τους μπορούν να πιστέψουν πως ο εμφύλιος πόλεμος είναι νοητός χωρίς μια “εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση”. Αν δεν υπήρχε μια εξαιρετικά περίπλοκη κατάσταση, δεν θα υπήρχε και επανάσταση. Όποιος φοβάται τους λύκους, ας μην πηγαίνει στο δάσος» ! (Β. Ι. Λένιν: «Ο μαρξισμός και η εξέγερση», «Άπαντα», εκδ. «Σύγχρονη Εποχή» τ. 34, σελ. 242-247).
Από τότε, λοιπόν, που ο Λένιν θέλησε την επανάσταση ως την «πιο έντονη, λυσσαλέα, απεγνωσμένη ταξική πάλη» και δίδαξε ότι «καμιά μεγάλη επανάσταση στην Ιστορία δεν έγινε χωρίς εμφύλιο πόλεμο», η καλλιέργεια του μίσους, ως μέσου για την διέγερση των «προλετάριων», έναντι όλων όσοι στοχοποιούνταν ως αδίστακτοι και αιμοδιψείς εκμεταλλευτές τους, έλαβε χαρακτήρα θεμελιώδους δόγματος, με στόχο την «κοινωνική απελευθέρωση»…
Αλλά η εξέλιξη των πραγμάτων υπήρξε εντελώς διαφορετική από αυτή που προέβλεψε ο Λένιν. Οι «προλετάριοι», όπως τους περιέγραψε ο Μαρξ, έπαψαν να υπάρχουν στις ελεύθερες και δημοκρατικές χώρες του δυτικού κόσμου και, αντιθέτως, έζησαν (όσοι δεν ταξίδεψαν για να πεθάνουν στα «γκούλαγκ»…) μια θλιβερή ζωή ανέχειας, στερήσεων και περιορισμών, στις χώρες όπου άνθισε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και όπου εφαρμόστηκαν, κατά γράμμα, οι διδαχές του Λένιν και του «πανάξιου» διαδόχου του Στάλιν!…
Όμως το μικρόβιο του μίσους, αυτό που κάνει τον άνθρωπο «λύκο» έναντι των συνανθρώπων του και μετατρέπει την καθημερινότητά του σ’ έναν διαρκή αγώνα απέχθειας και αντιπαλότητας, έναντι εκείνων που έμαθε να βλέπει διαρκώς ως εχθρούς του, εξακολουθεί να κυριαρχεί στις ψυχές όλων όσοι παραμένουν ψυχικά και πνευματικά εγκλωβισμένοι στις ψευδαισθήσεις και τις φαντασιώσεις του οράματος, που, εν τούτοις, κατέρρευσε παταγωδώς με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της…
Και επειδή, τα άκρα (παρά τις περί του αντιθέτου φωνασκίες εκείνων που στην πράξη αποδεικνύουν την ορθότητα της διαπίστωσης) διαγκωνίζονται στην επίδειξη φθόνου, οργής και αγανάκτησης έναντι εκείνων που μισούν, δίπλα στους νοσταλγούς του σοβιετικού «μεγαλείου» συναριθμούνται πλέον και οι ακροδεξιοί, ως συμμέτοχοι ενός κοινού «αγώνα» με στόχο την αναταραχή, την ένταση και την ανατροπή…
Το φαινόμενο έλαβε, ως γνωστόν, τεράστιες διαστάσεις κατά την έκρηξη της οικονομικής κρίσης, όταν Χρυσαυγίτες και «ψεκασμένοι» του Καμμένου, σε αγαστή συνεργασία με τους ΣΥΡΙΖΑίους, τους ΚΝίτες και τα «αναρχοαυτόνομα» γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, πλημμύριζαν με αγανάκτηση και μίσος τις πλατείες της επικράτειας, ζητώντας κρεμάλες και «Γουδί», για την σωτηρία της χώρας…
Η επανειλημμένη εκλογική καταδίκη του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να οδήγησε στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων τον Τσίπρα και τους νεοσταλινικούς συνεργάτες του, αυτούς δηλαδή που φρόντισαν, για μια περίπου δωδεκαετία, να προσφέρουν άφθονο κοινωνικό «δηλητήριο», αλλά δεν μείωσε την ένταση του φανατισμού, το μέγεθος της εξαλλοσύνης και την «ποιότητα» των αντιδράσεων μιας μερίδας της κοινωνίας, η οποία έχει πλέον εθιστεί στην καθημερινή επίδειξη μίσους, στην διαρκή εκτόξευση ύβρεων και στην ανυποχώρητη διάθεση γενικευμένης άρνησης και «καταδίκης» αξιών, θεσμών και προσώπων…
Μια ολιγόλεπτη περιδιάβαση στο διαδίκτυο είναι αρκετή για να πείσει για του λόγου το αληθές… Ένας απερίγραπτος οχετός μίσους, μια απύθμενη καταβόθρα ψυχοπνευματικής διαστροφής, ένας αδιανόητος βόρβορος ποταπών αισθημάτων «λούζει» καθημερινά την κοινωνία με ό,τι πιο αηδιαστικό, ανήθικο και χυδαίο μπορεί να επινοήσει η «ανθρώπινη» φαντασία…
Ο περιφρονητικά αποκαλούμενος «Κούλης», υβρίζεται ασύστολα, μαζί με ολόκληρη την οικογένειά του, από δίποδα ενεργούμενα, που κρύβονται θρασύδειλα πίσω από την, προστατευτική της ασυδοσίας τους, ανωνυμία του διαδικτύου…
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, στον οποίο προφανώς δεν «συγχωρούνται», η αποτελεσματικότητά του, η πνευματική του συγκρότηση και η απλησίαστη ικανότητά του στον διάλογο και στην πολιτική αντιπαράθεση, ακούει καθημερινά ό,τι ποιο χυδαίο και αποκρουστικό μπορεί να επινοήσει η αρρωστημένη φαντασία των ξετσίπωτων τελάληδων του μίσους…
Ακόμη και ο Αντώνης Σαμαράς, που είχε την εφιαλτική «τύχη» της απώλειας της κόρης του, συνάντησε, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο (!) τους πανηγυρισμούς (!) κάποιων ανώνυμων υπανθρώπων, που άδραξαν την ευκαιρία για να αποδείξουν ότι η ανθρώπινη (;) ευτέλεια, ποταπότητα και ανανδρία δεν έχει όρια…
Το γεγονός ότι οι αλητόβιοι των Εξαρχείων και του «πανεπιστημιακού ασύλου», οι κουκουλοφόροι των μολότοφ και του πλιάτσικου, οι ψυχανώμαλοι που «ασκούνται» στις συγκρούσεις με την αστυνομία και οι αργόσχολοι των καταλήψεων και των διατεταγμένων κινητοποιήσεων, αποθεώνονται από το διαδίκτυο και πολλοί εξ αυτών αυτοθαυμάζονται για τα «κατορθώματά» τους, κρύβοντας, πάντοτε, επιμελώς την «λεβεντιά» τους στους σκοτεινούς θαλάμους του διαδικτύου, αποδεικνύει ότι το φαινόμενο, όχι μόνον δεν έχει ορατό τέλος, αλλά και ότι, για μια μερίδα του πληθυσμού της χώρας, αποτελεί ψυχοπνευματική διέξοδο από συμπλέγματα, στα οποία το μίσος έχει, προφανώς, «παιδαγωγικό» χαρακτήρα…
Μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτή η κατώτατης υποστάθμης κατρακύλα της «ανθρώπινης» ψυχής; Μάλλον δύσκολο, όταν ακόμη και υπεύθυνοι, υποτίθεται, πολιτικοί ταγοί, ακόμη και βαθυστόχαστοι αναλυτές ή περισπούδαστοι κονδυλοφόροι, δεν διστάζουν να υιοθετούν αυτές τις εκδηλώσεις και να αποδεικνύουν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ότι η ιδεολογία του μίσους έχει, δυστυχώς, εδραιωθεί στη νεοελληνική κοινωνία…
