Του Κώστα Πάντζιου
Είναι σύνηθες πλέον, να αναφέρονται πολλοί αναλυτές στο κρίσιμο φθινόπωρο για τις πολιτικές και κομματικές εξελίξεις στη χώρα μας. Όμως, υπάρχει μεγάλη ποικιλία θέσεων και απόψεων, σχετικά με το τι κάνει ακριβώς το φθινόπωρο που ζούμε, να είναι τόσο κρίσιμο πολιτικά. Και είναι φυσικό αυτό, καθώς η όλη πολιτική και κομματική κατάσταση είναι… χύμα. Στην καλύτερη περίπτωση, η κατάσταση είναι αλλόκοτη.
Ερώτημα: Υπάρχουν κάποιες σταθερές, δηλαδή κάποιες βεβαιότητες που να αποτελούν τους μηχανισμούς που θα φέρουν τις αλλαγές και την σταθερότη-τα; Ευτυχώς, υπάρχουν. Μία δε από αυτές, είναι η αποκαλούμενη εδώ και καιρό «κοινωνική πλειοψηφία», που δεν τα παρατά, που επιμένει πως με βάση την πολιτική, μπορούν πολλά προβλήματα να αντιμετωπιστούν. Και μετέχουν. Ο συνήθης τρόπος είναι η στενή παρακολούθηση των πολιτικών πεπραγμένων. Και όταν τους δίνεται η ευκαιρία, εκφράζουν τις απόψεις και τις θέσεις τους, απαντώντας στις έρευνες που κάνουν οι δημοσκόποι. Και από τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων προκύπτει ότι δεν θέλουν, σε σημαντικό ποσοστό, πρώτον να τους κυβερνά η Ν.Δ. με το ηγετικό πάνελ του κ. Κυρ. Μητσοτάκη. Δεύτερον, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη σημασία στα πρόσωπα, στην πλειοψηφία τους, θα προτιμούσαν συμμαχική διακυβέρνηση, με κεντροδεξιό πρόσημο, όχι όμως με πρωθυπουργό τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη. Τρίτον, θέλουν διακυβέρνηση χωρίς σκάνδαλα, χωρίς κυνισμό, χωρίς αλαζονεία, με ανθρωπιά.
Και τώρα, φθάνουμε στον κόμπο της όλης υπόθεσης, που δεν είναι τίποτε λιγότερο, από την αρνητική στάση τους απέναντι στα κόμματα και τους μηχανισμούς τους, αλλά η μεγαλύτερη εμπιστοσύνη τους στα πολιτικά πρόσωπα. Αυτό τεκμηριώνεται από το γεγονός της δημοσκοπικής καθίζησης της Ν.Δ., την στασιμότητα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ και το ανεβοκατέβασμα δύο ή τριών άλλων κομμάτων, τέτοια που να μη θεωρούνται πως μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην πορεία των πολιτικών μας πραγμάτων.
Έτσι, φτάνουμε σ’ αυτό που πιο πάνω αναφέραμε, δηλαδή στην αναζήτηση προσώπων. Και μη υπάρχοντος κάποιου ταλέντου στην πολιτική, μίας νέας, άφθαρτης προσωπικότητας, η προσοχή στρέφεται στους τρεις πρώην πρωθυπουργούς, που παρέχουν τη σιγουριά για τον χειρισμό των δύσκολων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα. Έχουμε, δηλαδή, μία ιδιότυπη εκδοχή των πολιτικών και κομματικών εξελίξεων, που συγκεντρώνεται στις προθέσεις των κ.κ. Κ. Καραμανλή, Αλ. Τσίπρα και Αντ. Σαμαρά. Οι κ.κ. Κ. Καραμανλής και Αντ. Σαμαράς, αμφισβητούν εδώ και δύο χρόνια περίπου την επάρκεια του κ. Κυρ. Μητσοτάκη (όχι της Ν.Δ.), να ασκήσει με επιτυχία το μεταρρυθμιστικό έργο που χρειάζεται ο τόπος. Ενώ ο κ. Αλ. Τσίπρας, βάζει ως προτεραιότητα για την πολιτική μεταβολή την συνεννόηση των μικρών κομμάτων και ομάδων στο χώρο της Κεντροαριστεράς, φυσικά με την προσθήκη ότι η κυβέρνηση του κ. Κυρ. Μητσοτάκη δεν μπορεί πια να υπερβεί τον κακό εαυτό της και να λύσει προβλήματα.
Όλα αυτά που προαναφέραμε, ίσως δεν θα είχαν καμία σημασία, αν δεν αποτυπώνονταν μέσω της στάσης της λεγόμενης «κοινωνικής πλειοψηφίας», οι ψηφοφόροι της οποίας, φεύγουν από τη Ν.Δ. του κ. Κυρ. Μητσοτάκη, άλλοι δεν θα έβλεπαν αρνητικά τη δημιουργία κόμματος από τον κ. Αντ. Σαμαρά. Και σχεδόν η μεγάλη πλειοψηφία προσδοκά αλλαγή στην κυβέρνηση της Ν.Δ., που λέγεται πως αναμένεται από την παρέμβαση του κ. Κ. Καραμανλή. Με απλά λόγια, η σημερινή κυβέρνηση δεν απειλείται μόνο από την ακρίβεια, την κρίση στέγης, τα σκάνδαλα κλπ. Απειλείται από τους τρεις πρώην πρωθυπουργούς, που οι μεν δύο προβλέπεται ότι θα ιδρύσουν νέα κόμματα και από τον τρίτο, που μάλλον θεωρείται μοχλός για να πάει καλύτερα η χώρα, είναι διευθετήσεις και μεταβολές στην κορυφή της κεντρο-δεξιάς παράταξης. Μένει μόνο το πότε θα γίνουν τα προαναφερθέντα, τα οποία περιμένει μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων, μέχρι τέλος του τρέχοντος έτους, για να γνωρίζουν πώς και υπέρ ποίου κόμματος προορίζουν την ψήφο τους.
Υ.Γ. Μήπως η διαφοροποίηση του κ. Ν. Δένδια στο θέμα Ρούτσι, σημαίνει επίσπευση των ενεργειών για αλλαγές στην κορυφή της Ν.Δ.;
