Του Κώστα Πάντζιου
Δεν απομένουν παρά λίγοι μήνες, ώστε να συμπληρωθούν 4 χρόνια από την ημέρα που η Ρωσία ξεκίνησε την παράνομη εισβολή και κατοχή Ουκρανικών εδαφών. Την ίδια ημερομηνία, 24 Φεβρουαρίου 2022, άρχισε η «αφύπνιση» του ΝΑΤΟ, και έτσι ο πόλεμος δεν είναι πια πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, αλλά πόλεμος μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ, δηλαδή πόλεμος μεταξύ του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου και της Ρωσίας. Στα 3,5 αυτά έτη, ακόμα και όσοι συμπαθούν τον κ. Βλ. Πούτιν και το καθεστώς του, δεν μπορούν σοβαρά να μιλήσουν περί επιτυχίας της Υπερδύναμης, στρατιωτι-κής, αφού απλώς τα εδάφη που ελέγχει η Ρωσία, στο τέρμα ανατολικά της Ουκρανικής Επικράτειας, είναι 20% και κάτι!!! Άρα στρατιωτική επιτυχία δεν υπάρχει. Ας δούμε, όμως, αν υπάρχει πολιτική επιτυχία. Αυτό είναι πιο πολύπλοκο θέμα, αλλά έχουμε κάποιους «μπούσουλες» για να βρούμε άκρη. Πρώτον, στο χρονικό διάστημα που διαρκεί ο πόλεμος, τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, από 30 που ήταν, έγιναν 32. Δεύτερον, η πολιτική εχθρότητα του ρωσικού καθεστώτος απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και στην Ευρώπη ευρύτερα!) είχε μεν –και έχει και τώρα– συνέπειες στην οικονομική ανάπτυξη των χωρών της, όμως οι οικονομίες των ευρωπαϊκών κρατών δεν λύγισαν, βρήκαν αντικαταστάτες προμηθευτές ενεργειακών προϊόντων, ακριβότερων βέβαια, αλλά βρήκαν. Τρίτον, πολιτικά, αυτή η αυτοαπομόνωση της Ρωσίας απέναντι στη Δύση και ιδίως απέναντι στην Ευρώπη, δεν ωφέλησε τη Ρωσία. Ούτε φαίνεται πως από δω και πέρα θα την ωφελήσει.
Πάμε τώρα στις οικονομικές επιπτώσεις της όλης υπόθεσης. Σίγουρα η Ουκρανία έχει υποστεί τεράστιες καταστροφές και η οικονομία της έχει προβλήματα. Μόνο που εδώ, εξ αιτίας του ανεξήγητου πολέμου που κήρυξε ο Πρόεδρος της Ρωσίας, η μεν Ουκρανία έχει αβάντα τις ανεξάντλητες πηγές χρηματοδότησης της Δύσης. Μέχρι στιγμής το χρήμα που έχει διατεθεί από Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ είναι γύρω στα 500 δισεκατομμύρια, δηλαδή πάνω από 350 δις δολάρια και πάνω από 100 δις Ευρώ, χρήμα με προέλευση από κράτη –και αυτό έχει σημασία– με τα δύο ισχυρότερα νομίσματα του πλανήτη. Επίσης, η Δύση ετοιμάζει ήδη το 20ο πακέτο οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, αφού ήδη εδώ και τρία χρόνια έχει προβεί η Δύση σε δέσμευση των 350 δις δολαρίων και ευρώ που είναι κατατεθειμένα στις Τράπεζες της Δύσης και απ’ ό,τι έχει δηλωθεί, προορίζονται για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Η αξία δε του πολεμικού υλικού που στέλνει η Δύση στην Ουκρανία είναι ασύλληπτη!!! Το δε ΝΑΤΟ, σύμφωνα με τους ειδικούς, προηγείται της Ρωσίας στην τεχνολογία του πολεμικού υλικού, κατά τουλάχιστον 30 χρόνια.
Συμπέρασμα: Όσα χρόνια κι αν κρατήσει ο πόλεμος, η νίκη της Ρωσίας θεω-ρείται δύσκολη, αν όχι ανέφικτη. Τι μένει; Αυτό που μένει είναι ποιος θα λυγίσει πρώτος στον πόλεμο φθοράς μεταξύ των εμπολέμων (μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας), ξαναθυμίζουμε, πρώτον, και δεύτερον, αν Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ σταματήσουν να υποστηρίζουν την Ουκρανία, πράγμα και αυτό ανέφικτο. Και τέλος, ποια από τις δύο πλευρές θα λυγίσει συνεχίζοντας την πολεμική οικονομία. Πάντα κατά τους ειδικούς, αυτό είναι μάλλον απίθανο να συμβεί σε Ευρωπαϊκή Ένωση και ΗΠΑ.
Και τέλος, η προσπάθεια του Προέδρου Τραμπ να βρει λύση μαζί με τον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλ. Πούτιν στο πρόβλημα, σίγουρα ξεκινά από την επιδίωξη να αποσπάσει τη Ρωσία από τη συμμαχία της με την Κίνα, όμως ανεξαρτήτως αυτού, δεν παύει να αποτελεί μία ευκαιρία για τη ρωσική πολιτική ηγεσία να σταματήσει τον πόλεμο, να συνεννοηθεί με τη Δύση και την Ουκρανία για μία βιώσιμη ειρήνη. Και αν ίσως είναι δυνατόν, να κάνει ηπιότερες τις σχέσεις της με τη Δύση, χωρίς να παύσει να είναι σύμμαχος με την Κίνα. Οδηγός πάνω σ’ αυτό το θέμα, μπορεί να εκληφθεί η πρόσφατη Συμφωνία «μεταξύ» του Προέδρου των ΗΠΑ με τον Πρόεδρο της Κίνας, πρόσφατα στη Σεούλ!!! Συμφωνία που θεωρείται αμοιβαία επωφελής.
Και δύο λέξεις, γιατί ισχυριζόμαστε πως ο πόλεμος που κήρυξε στην Ουκρανία ο κ. Βλ. Πούτιν είναι παράλογος. Γιατί είχε δίκαιο να αγανακτεί μεν όταν η ουκρανική πολιτική ηγεσία δήλωνε ότι θέλει να μπει στο ΝΑΤΟ η χώρα, αλλά όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και εν μέρει οι ΗΠΑ δέχονταν να διαβεβαιώσουν το αντίθετο, η ρωσική ηγεσία συνέχισε τον πόλεμο. Άρα, όταν η Δύση δεχόταν πως η Ρωσία ορθώς ήθελε να προστατεύσει τους ρωσόφωνους πληθυσμούς στο Ντονέτσκ, είχε γίνει ήδη αποδεκτό αυτό από τη Δύση τον πρώτο μήνα της εισβολής, είχε ο Πρόεδρος της Ρωσίας την πρώτης τάξεως ευκαιρία και δικαιολογία να σταματήσει την «ειδική επιχείρηση», όπως αποκαλούσε την κήρυξη του πολέμου κατά της Ουκρα-νίας. Άλλωστε, για τις καλές προθέσεις της Δύσης, είχε απτό παράδειγμα την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014, χωρίς να «ανοίξει μύτη». Το «τοπίο» θυμίζει μυθιστόρημα του μεγάλου Φραντς Κάφκα.
