Του Αντώνη Βενέτη
Από την Ελλάδα προσκαλούνται και παρίστανται στο Συνέδριο, τα αφοσιωμένα στελέχη του Κ.Κ.Ε., ο «σοφός» Δημήτρης Γληνός (1882-1943) και ο ποιητής Κώστας Βάρναλης (1884-1974). Επιστρέφουν στην Ελλάδα και περιγράφουν με διθυραμβικό τρόπο τη ζωή και τα «επιτεύγματα» της Σοβιετικής Ένωσης, στην εφημερίδα «Νέος Κόσμος».
Έτσι, ως εμμανής του παρελθόντος, αλίευσα από «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ» της 5.10.1934, επιστολή Έλληνος εκ Ρωσίας, προσφάτως επανελθόντος εξ αυτής, ο οποίος αγανακτισμένος από «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» των δύο κομμουνιστών, έγραψε, ήπια και τεκμηριωμένα:
«Σαν άνθρωπος που έζησα και υπέφερα στη Ρωσία, είχα κάθε λόγο να παρακολουθήσω τα όσα γράφουν δύο Έλληνες διανοούμενοι για τη δεύτερή μου πατρίδα, που μόλις τελευταίως εγκατέλειψα, μόνον εγώ από την οικογένειά μου με την ελπίδα άμα βρω δουλειά να φέρω όσους άφησα εκεί ζωντανούς.
Δεν απόρησα βέβαια για πολλά από αυτά που γράφουν, γιατί ξεύρω πως επιδεικνύουν στους ξένους όσα για τον αποκλειστικό αυτό σκοπό κατασκευάζουν και σκηνοθετούν.
Ακόμα λιγώτερο γιατί έμαθα από τους Έλληνες λογίους μόνον τους ανωτέρω προσεκάλεσαν στην Ρωσία ως «συμπαθούντας», ότι τους έκαμαν κάθε περιποίησιν και ότι συνεπώς οι εντυπώσεις των δεν έμειναν ανεπηρέαστες.
Δεν μπορώ όμως να μην εκφράσω την αγανάκτησίν όλων όσοι γνωρίζουν τα ρωσικά πράγματα για την αφέλεια τουλάχιστον των εφημερίδων, που δημοσιεύουν ύμνους προς τον «Σοβιετικόν παράδεισον» γραμμένους από δύο κομμουνίζοντας και δεν ρωτούν τόσους Έλληνες που ζήσαμε και γνωρίζομεν όλας τας λεπτομερείας της εκεί ζωής, ήλθαμε δε εδώ τελευταίως.
Μερικοί από εμάς κατ’ ανάγκην ειργάσθημεν ως οδηγοί των ξένων, που ήρχοντο χωρίς μάλιστα να είναι καλεσμένοι, ως «συμπαθούντες» αλλά έπρεπε να φύγουν οπωσδήποτε ως τέτοιοι.
Αυτή είναι η επιταγή της Γκεπσού και όλοι ανεξαιρέτως οι ξεναγοί έχουν αυστηροτάτας οδηγίας να μην αφήνουν επ’ ουδενί λόγω καμμίαν επαφήν προς τον λαόν των ξένων και να επιδεικνύουν μόνον όσα περιλαμβάνει ο κατάλογος».
Με τιμήν Έλλην ΕΚ ΡΩΣΙΑΣ
Υ.Γ. «Δεν μπορώ να γράψω το όνομά μου, διότι έχω εκεί την οικογένειάν μου, ενεργώ να την φέρω και μόλις έλθη με την υπογραφήν μου, θ’ αποκαλύψω πλείσα όσα ψεύδη γράφουν».
Τέλος, θα ήθελα να προσθέσω και τη σχετική «είδηση» που βρήκα στο ΒΗΜΑ της 27.5.1955, κατά το οποίο:
«[…] Θεσσαλονίκη, 26 Μαΐου. Προ ολίγων ημερών αφίχθη εξ Οδησσού εις την πόλιν μας δι ελληνικού ατμοπολοίου ο εκ Λακωνίας Ηλ. Ευσταθιάδης, ο οποίος διέμενεν από τεσσαρακονταετίας εις Ποτιγκόρθη της Σοβιετικής Ένωσης. Ως αφηγείται ούτως, μετά την επιρκάτησην της επαναστάσεως συνελήφθη ως αντιδραστικός και ενεκλείσθη εις στρατόπεδον συγκεντρώσεως, ευρισκόμενου πλησίον του Βερίγγειου Πορθμού επί δεκαετίαν υποστάς τα πάνδεινδα. Απελευθερώθη το 1948. […]»
