Του Κώστα Πάντζιου
Χρειάστηκαν δύο μήνες από την επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν για να εδραιωθεί πλέον η πεποίθηση πως ο πόλεμος, όπως είχε οργανωθεί από τις ΗΠΑ και κυρίως από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκεται σε πλήρες αδιέξοδο. Επίσης, κατάπληκτη η ανθρωπότητα, πληιροφορήθηκε προχθές από τον παράδοξο Πρόεδρο των ΗΠΑ, πως η απόφαση να μην πάει η αντιπροσωπεία της χώρας στις διαπραγματεύσεις του Ισλαμαμπάντ, ελήφθη από τον κ. Τραμπ σε 10 λεπτά της ώρας. Αυτοί που δεν έμειναν, βέβαια, και τόσο έκπληκτοι, είναι όσοι ασχολούνται με την πολιτική, τη διπλωματία και τα ΜΜΕ, αφού επί δύο μήνες, λόγω της δουλειάς τους, καταγράφουν την άνευ προηγουμένου διεξαγωγή του εν λόγω πολέμου, από την πρώτη Υπερδύναμη του πλανήτη!!! Φυσικά, αυτή η διαπίστωση δεν παρηγορεί κανέναν πολίτη, καμιάς χώρας, που υφίσταται ήδη τους ερασιτεχνισμούς της αμερικανικής πολιτικής ηγεσίας, αφού ο Δυτικός Ελεύθερος Κόσμος, χάρις στον κ. Ντ. Τραμπ και το ακροδεξιό «λόμπι» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος που βρίσκεται πίσω του, βιώνει ήδη μια ενεργειακή κρίση, που σύμφωνα με τους ειδικούς της Παγκόσμιας Επιτροπής Ενέργειας, είναι τόσο φοβερή, που δεν έχει καμία σύγκριση με τις τρεις προηγούμενες ενεργειακές κρίσεις. Οι πρώτες άγριες συνέπειες της κρίσης φαίνονται ήδη στον Αμερικανό κατανα-λωτή, που πληρώνει την βενζίνη ακριβότερα, ενώ τα αγαθά τα οποία προ-μηθεύεται, τα βιομηχανικά, έχουν κάθετη άνοδο του κόστους, ένα κόστος το οποίο οι βιομηχανίες το φορτώνουν στον καταναλωτή, όπως παγκοσμίως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι, καταρρίπτεται το επιχείρημα κάποιων αναλυτών, που υποστήριζαν πριν δύο μήνες, πως η ενεργειακή κρίση –αν θα προέκυπτε ως συνέπεια του πολέμου στη Μέση Ανατολή– θα γονάτιζε την Ευρωπαϊκή Οικονομία και μόνο. Να προσθέσουμε εδώ, πως τώρα φαίνονται οι παρενέργειες του μέτρου της αύξησης των δασμών εισαγομένων προϊόντων, καθώς ήδη οι βιομηχανίες δούλεψαν πράγματι στις ΗΠΑ, αλλά οι καταναλωτές στερήθηκαν πλέον της δυνατότητας να αγορά-ζουν κινεζικά και ευρωπαϊκά προϊόντα που ήταν πρώτα φθηνότερα. Η Ευρώπη πλήττεται, πράγματι, από την ενεργειακή κρίση, αλλά έχει την ευχέρεια να αντέξει πιο πολύ, διότι προμηθεύεται ενεργειακά προϊόντα από χώρες του Αραβικού Κόλπου, ακόμα και από το Ιράν και από τη Ρωσία.
Γιατί, όμως, η στρατιωτική επιχείρηση που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ πριν δύο μήνες, πήγε τόσο άσχημα; Μα γιατί οργανώθηκε άσχημα, πρόχειρα και με έλλειψη γνώσης των διεθνών δεδομένων. Μόνο που αν ήταν μόνο αυτό, η εξέλιξη για τους επιτιθέμενους θα ήταν δυνατόν να καλυτερέψει. Εκείνο που υπήρξε πραγματική συμφορά, είναι το γεγονός της αλαζονικής αντίληψης του Προέδρου των ΗΠΑ, πως θα χρειάζονταν δύο εβδομάδες το πολύ για να υποτάξει το Ιράν, να υπάρξει βίαιη ανατροπή του καθεστώτος των Μουλάδων και η χώρα αυτή να παραδοθεί, κατά το κοινώς λεγόμενον. Αλλά οι επιτελείς του κ. Τραμπ και ο ίδιος, δεν έλαβαν υ’ όψη τους πως όταν μια χώρα δέχεται επίθεση, οι πολίτες γίνονται ένα με την ηγεσία, όσο κι αν η ηγεσία αυτή είναι, πράγματι, δικτατορική και εγκληματική.
Ταυτόχρονα, συνέβησαν τα εξής: Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που διαθέτει συγκρο-τημένη πολιτικά ηγεσία, διαχώρισε τη θέση της απέναντι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τις στρατιωτικές του πρωτοβουλίες, πρώτον γιατί δεν ενημερώθηκε, δεύτερον δεν της ζητήθηκε η γνώμη της και τρίτον, δεν είχε καμία όρεξη να διακυβεύσει τις διμερείς, από κάθε κράτος, ενεργειακές συμφωνίες με το Ιράν, δοθέντος ότι ο κ. Ντ. Τραμπ, από την ημέρα που εκλέχθηκε Πρόεδρος των ΗΠΑ και πάνω από έναν χρόνο, στην αρχή σνομπάρισε την Ε.Ε. και στη συνέχεια και το Ηνωμένο Βασίλειο, για να προχωρήσει γρήγορα σε πράξεις και δηλώσεις εχθρικές απέναντι στα 450 εκατομμύρια πολιτών της Ε.Ε., συν τους πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου, συν τους πολίτες του Καναδά, χώρας που ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος των ΗΠΑ, επανειλημμένως είχε δηλώσει ότι σκοπεύει να την προσαρτήσει!!!
Ένας χαμός έγινε, εν συνεχεία, με τις χώρες των Αραβικών Εμιράτων και του Κόλπου, που βομβαρδιζόμενες από το Ιράν, διαπίστωσαν έντρομες πως η αμερικανική προστασία ήταν μόνο… στα λόγια! Οι δε ζημίες που υφίστανται οι χώρες αυτές σε οικονομικό επίπεδο, είναι πλέον ανυπολόγιστες, αφού έχει μειωθεί ή διακοπεί η ομαλή εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου προς τους πελάτες τους, με άγνωστο το πότε θα αλλάξουν τα πράγματα. Να υπενθυμιστεί δε, πως οι προαναφερθείσες χώρες είναι σύμμαχοι με τις ΗΠΑ. Επίσης, πρέπει να τονίσουμε ότι οι ΗΠΑ, πράγματι παράγουν μεγάλες ποσότητες ενεργειακών προϊόντων, αλλά ταυτόχρονα είναι χώρα η οποία καταναλώνει μεγάλες ποσότητες από αυτά, καθώς είναι βιομηχανική και αγροτική ήπειρος.
Έτσι που ανακατεύτηκε το «καζάνι» από τον παράξενο Πρόεδρο τ ων ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση –και όχι μόνον– αποφάσισε ήδη να δαπανήσει πολλά δισεκατομμύρια Ευρώ για την αυτοτελή της άμυνα, αρχής γενομένης από πέρυσι, με την έγκριση 1,8 τρισεκατομμυρίων Ευρώ για τα επόμενα 10 χρόνια. Και να σκεφθεί κανείς ότι πέρυσι δεν είχαμε πόλεμο στη Μέση Ανατολή, είχαμε όμως ως Ευρωπαίοι πολίτες την εκπεφρασμένη εχθρότητα του Προέδρου των ΗΠΑ, πράγμα το οποίο είχε ως καλή συνέπεια, να ψηφιστεί ομόφωνα από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. η απόφαση για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 5% του ΑΕΠ κάθε χώρας.
Τί γίνεται από δω και πέρα, θα πει κάποιος. Κανείς δεν ξέρει, αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται από ένα άτομο, το οποίο στερείται συνεκτικής σκέψης, συνέπειας, σταθερότητας και επαγγελματισμού στην πολιτική. Προς το παρόν, τα πάντα είναι στον αέρα. Οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχιστούν, αλλά δεν φαίνεται πως θα έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Σε αυτές τις περιπτώσεις συνήθως οι απλοί άνθρωποι λένε: «Ο Θεός να βάλει το χέρι του»!!
Υ.Γ. Η απόπειρα δολοφονίας του Προέδρου Τραμπ, αποκρουστική ενέρ-γεια, δεν φαίνεται να αλλάζει τα προβλήματα της εμπόλεμης Αμερικής. Έχει ενδιαφέρον, όμως, να ερευνηθεί αν ήταν οργανωμένη ενέργεια, ή όχι!!
