Του Αντώνη Βενέτη
Διέκρινα, θα έλεγα, σε κείμενο συνεργάτη της «Κ» της 19.7.2026, το σύνδρομο της «υπεροψίας της υψηλής κουλτούρας».
Ο συντάκτης του κειμένου, αναφερόμενος στη μεταπολεμική Ελλάδα, εκφράζεται μ’ έναν καταφρονητικό τρόπο για την παράταξη της δεξιάς, η οποία πρωτοστάτησε στην αναχαιτηση της κομμουνιστικής απειλής των ετών 1943–1949.
Ενώ, λοιπόν, ο κομματικός στρατός του ΚΚΕ τον Αύγουστο του 1949 ηττήθηκε, κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», οι οποίες επεβλήθησαν με τις λόγχες του Σοβιετικού Στρατού.
Παρά ταύτα, το ΚΚΕ ουδέποτε απεδέχθη την ήττα του.
Απλώς έθεσε τα όπλα παρά πόδας.
Έτσι διατυμπάνιζε και διεκήρυττε ότι, ανασυγκροτούμενος, θα επανήρχετο από τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ελλάδα, για να επιτύχει την πλήρη σοβιετοποίηση αυτής.
Στις χώρες του «υπαρκτού Σοσιαλισμού» όπου κατέφυγε έπραττε το παν για την στρατιωτική του εκπαίδευση και 1.100 πιστά του στελέχη, μόνο στη Σοβιετική Ένωση, εφοίτησαν και εκπαιδεύτηκαν στις πιο σκληρές στρατιωτικές σχολές, ώστε να είναι έτοιμος ο ΔΣΕ να εισβάλει στην Ελλάδα, με τη σύμπραξη των Βορείων της «Λαϊκών Δημοκρατιών», και, νικητής και τροπαιούχος, να στήσει στην Ακρόπολη την Κόκκινη Σημαία.
Βλέπε την κεντρώα εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 9.7.1950, κατά την οποίαν «ο Ραδιοφωνικός σταθμός των Ελλήνων συμμοριτών μετέδωσεν άρθρο συνεργάτου του υπό τον τίτλον «Ας το καρφώσουν καλά στο μυαλό τους» εις το οποίο διακηρύττεται αναφανδόν, ότι θα επαναληφθή ο ένοπλος αγώνας κατά της Ελλάδος, τη συνδρομή των Λαϊκών Δημοκρατιών».
Επηκολούθησε παράνομη είσοδος στη χώρα δεκάδων επίλεκτων στελεχών του ΚΚΕ, με σκοπό την ανασύσταση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, ώστε να είναι έτοιμος να υποδεχθεί ανά πάσα στιγμή τα μάχιμα τμήματα του ΔΣΕ.
Για τον συντάκτη, όμως, της «Κ» της 19.7, η Ελλάδα έπρεπε να αγνοήσει όλες αυτές τις προετοιμασίες πολέμου και ακόμα να επιτρέψει την άνευ όρων επιστροφή του ΚΚΕ, που αιματοκύλησε τη χώρα.
Αυτό, προφανώς, υπονοεί η φράση «ενός ανύπαρκτου πολεμικού κομμουνιστικού κινδύνου».
Είναι ακόμα προφανές ότι μάλλον ασπάζεται την woke αντίληψη, κατά την οποίαν κρίνουμε το παρελθόν με τη γνώση του παρόντος.
Αυτά απο τον υποσημειούμενο, ο οποίος στην πρώτη δεκαετία της ζωής του γνώρισε ακουσίως την «Λαϊκή Δημοκρατίας» της Μουργκάνας, της Αλβανίας, και της Ουγγαρίας.
