Του Κώστα Πάντζιου
Αυτά που συμβαίνουν στο πολιτικό σκηνικό τα τελευταία τρία χρόνια περίπου, είναι άξια περαιτέρω προσέγγισης και ανάλυσης, θετικής σίγουρα και όχι αρνητικής. Η αρνητική πλευρά των πολιτικών γεγονότων καταγρά-φηκε από τα επιτελεία των κομμάτων, για λόγους ψηφοθηρικούς κυρίως, παρά πολιτικούς.
Τι εννοούμε: Πριν από τρία χρόνια, αμέσως μετά τις εκλογές του 2023, ο τότε Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξης Τσίπρας πήρε πάνω του τις ευθύνες της εκλογικής ήττας του κόμματός του και παραιτήθηκε. Το γεγονός είναι νομίζουμε θετικό, παρά αρνητικό, αφού ένας αρχηγός κόμματος δείχνει ευθιξία και πολιτική ήθος. Αν το κόμμα είχε προχωρήσει συντεταγμένα και ρεαλιστικά στην εκλογή νέου Προέδρου, από τα σπλάχνα της Αριστεράς, η αναταραχή που ακολούθησε δεν θα υπήρχε. Όμως, τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, δεν ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο. Προτίμησαν να επιστρέψουν και πάλι στη «λογική» των Συνιστωσών, για να καταλήξουν σε κάποια λύση. Αυτό, κατά τη γνώμη μας, ήταν λάθος, αλλά δεν ήταν αρνητικό πολιτικά, διότι αν μη τι άλλο, έδειξε ότι στα κόμματα πρέπει να υπάρχει ιδεολογική και πολιτική συνέπεια και όχι μόνο εκλογικός ρεαλισμός, όπως συνήθως συμβαίνει σε κόμματα που έχουν ασκήσει εξουσία και έχουν τη «λογική» της παράταξης.
Όταν, μετά από τους άπειρους κλυδωνισμούς, μέχρι «αυτοκτονικού συνδρό-μου», ο κ. Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στην πολιτική σκηνή με νέο κόμμα, την ΕΛΑΣ, κάποιοι έσπευσαν να πουν ότι αυτό είναι αρνητικό για την πολιτική ζωή του τόπου. Όμως, δεν είναι. Διότι το τι είναι θετικό και το τι είναι αρνητικό το αποφασίζει, τελικά, το Εκλογικό Σώμα. Και το επιβάλλει. Έτσι εξηγείται το 11% δημοσκοπικά του κ. Αλέξη Τσίπρα, πριν ακόμα έχουμε το κόμμα και το όνομά του. Και κάπως έτσι εξηγείται και το καθηλωμένο ποσοστό, στις δημοσκοπήσεις, του ΠΑΣΟΚ, του κ. Νίκου Ανδρουλάκη, που ούτε αυτό είναι αρνητικό, αν θυμηθούμε ότι το ΠΑΣΟΚ υπήρξε το κόμμα που οδήγησε τη χώρα μας στη χρεωκοπία!!!
Πάμε τώρα στη Ν.Δ. που ίδρυμα το 1974 ο Εθνάρχης Κωνσταντίνος Καραμαν-λής. Φυσικό και θετικό ήταν και όχι αρνητικό, το αποτέλεσμα των εκλογών του 2019, με τη νίκη του κόμματος υπό την ηγεσία του κ. Κυριάκου Μητσο-τάκη. Θετικό ήταν και το 31,5% στον ΣΥΡΙΖΑ του τότε Προέδρου κ. Αλέξη Τσίπρα, μόνο που ο κ. Αλέξης Τσίπρας δεν το αξιοποίησε πολιτικά. Και αφού δεν το αξιοποίησε πολιτικά, φυσικό ήταν το εκλογικό σώμα να τον αφήσει τον ΣΥΡΙΖΑ πάλι στην Αξιωματική Αντιπολίτευση. Και τώρα, εδώ και δύο χρόνια, δηλαδή, που ο λαός έχει «καταβυθίσει» τη Ν.Δ. στο 24%, δημοσκοπικά, από το 41% που είχε το 2019. Και θα ήταν διπλά θετικό και όχι αρνητικό, ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης, κάνοντας εσωκομματικές εκλογές, να δώσει τη σκυτάλη στη νέα γενιά πολιτικών, αλλά δυστυχώς δεν φαίνεται να σκέπτεται να το κάνει.
Είναι καταπληκτικό: Στον ΣΥΡΙΖΑ του 2023 επιχειρήθηκε να επέλθει προσέγγι-ση του εκλογικού σώματος με την πολυδιάσπαση, στη Ν.Δ. του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτό, προφανώς, επιχειρείται με συνένωση και κοινή δράση, δημοκρατικά, των τάσεων μέσα σε αυτό το κόμμα, εναντίον της ξεπερασμέ-νης, πλέον, πολιτικής θέση του κ. Κυρ. Μητσοτάκη και των επιτελών του. Και μέσα σε αυτό το πνεύμα τοποθετείται και η σύντομη ανακοίνωση νέου κόμματος υπό τον πρώην πρωθυπουργό κ. Αντώνη Σαμαρά και από ότι προεξοφλείται και τη συναίνεση του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή. Είναι πρωτοφανές για τα ελληνικά πολιτικά χρονικά. Ούτε η Ν.Δ., ούτε η διακυβέρνηση της χώρας από τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη έχει, έστω ως ίχνος, αυτό που αποκαλείται γενικά πολιτική και κοινωνική ιδεολογία. Και αυτό θα επιχειρηθεί, ευτυχώς, τους επόμενους μήνες από αυτούς που αποτελούν τη ζωντανή παρακαταθήκη της Νέας Δημοκρατίας! Φαίνεται ότι η μοίρα του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη είναι συνυφασμένη με τους πρώην πρωθυπουργούς, δύο του δικού του κόμματος και ενός του αντίπαλου κόμματος!!
Βέβαια, όταν λειτουργούν οι κανόνες και πρακτικές της δημοκρατίας, καμιά φορά συγχέεται τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό. Και μόνον η αναζήτηση της αλήθειας στο ερώτημα αυτό, νομίζουμε ότι δικαιώνεται το εν λόγω πολίτευμα που ανακαλύφθηκε πριν από 2.500 χρόνια, εδώ στην Ελλάδα. Και μέχρι τώρα τουλάχιστον, είναι αξεπέραστο.
Δεν θα τελειώσουμε το άρθρο αυτό, χωρίς απλή αναφορά, τώρα, στη σχέση «κόμματος» και παράταξης. Είναι μεγάλο θέμα πολιτικής πρακτικής. Στη Ν.Δ. υπάρχει η έννοια της παράταξης, καθιερωμένης και εφαρμοσμένης, στον Κεντροαριστερό όμως πολιτικό χώρο όχι. Χρήζει, νομίζουμε, αυτό ευρύτερης ανάπτυξης. Ευτυχώς, ο κ. Αλέξης Τσίπρας, συχνά το αναφέρει και απ’ ό,τι φαίνεται, θέλει να το καθιερώσει και στον Κεντροαριστερό πολιτικό χώρο, που μέχρι στιγμής λειτουργεί μόνο με κομματικά κριτήρια. Και πρέπει να τονίσουμε πως η προσπάθεια του Προέδρου της ΕΛΑΣ είναι και αυτή θετική, και όχι αρνητική!!!
