Του Κώστα Πάντζιου
Ένα από τα αριστουργήματα, τα οποία πέτυχε η ανθρώπινη διάνοια, λέγουν οι γλωσσολόγοι, είναι η ελληνική γλώσσα. Φυσικά, όχι από πατριωτισμό. Το λέγουν γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Έτσι, δεν χρειάζεται να καταφύγουμε στην επιστημονική γνώση, για να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι μόνο η πιο πλούσια σε έννοιες, αλλά και η πιο διεισδυτική.
Γιατί το ρίξαμε καλοκαιριάτικα στην… γλωσσολογία; Έχουμε αφορμή. Και αυτή είναι το όνομα του νέου κόμματος ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα. Έχει τρεις προσδιοριστικές λέξεις το όνομα, η μία εκ των οποίων είναι η λέξη «συμπα-ράταξη». Και να ο θρίαμβος της ελληνικής γλώσσας. «Συμπαράταξη» σημαίνει βέβαια συσπείρωση σε ένα μέτωπο και αντιπαράθεση των κεντροαριστερών πολιτικών δυνάμεων απέναντι στην Κεντροδεξιά. Όμως, αυτή είναι μόνο μία «ανάγνωση» της λέξης. Αν, όμως, απομονωθεί το δεύτερο συνθετικό της λέξης, τότε έχουμε μία άλλη έννοια, η οποία μας παραπέμπει στον… καημό του Προέδρου του κόμματος αυτού. Και ο οποίος «καημός», είναι ότι ο πολιτικός χώρος που βρήκε στο δρόμο του και στη συνέχεια υπηρέτησε και ο ίδιος, είναι το γεγονός ότι ο κεντροαριστερός χώρος, ως ιδεολογική έννοια και κομματική πρακτική, δυστυχώς ουδέποτε λειτούργησε. Δεν έχει καν κουλτούρα «παράταξης», παρά μόνο κουλτούρα «κόμματος», καλώς εχόντων των πραγμάτων, διότι ο ΣΥΡΙΖΑ π.χ. από τότε που συγκροτήθηκε ως κόμμα, είχε 14, παρακαλώ, συνιστώσες!!! Και με την ευκαιρία, να τονίσουμε ότι ο κ. Αλέξης Τσίπρας θα μείνει στην ιστορία, γιατί κατάφερε… το ακατόρθωτο, να συνενώσει αυτές τις συνιστώσες σε ενιαίο σύνολο και να τις κάνει πρώτο κόμμα και στη συνέχεια κυβέρνηση επί 4,5 χρόνια. Έκανε προσπάθειες πολλές, να μετατρέψει το εν λόγω κομματικό δημιούργημα σε παράταξη. Και απέτυχε παταγωδώς. Τόσο πολύ απέτυχε σ’ αυτήν του την προσπάθεια, ώστε ενώ ήταν πρωθυπουργός και αρχηγός του κυβερνητικού συνασπισμού (ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ), το δικό του κόμμα λειτούργησε πάλι με τη λογική των συνιστωσών, ακόμα και όταν ο κ. Τσίπρας, ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, έδινε τη μάχη στις Βρυξέλλες για ένα τρίτο αναπόφευκτο Μνημόνιο, όσο γινόταν πιο ήπιο. Αυτά είναι τα γεγονότα.
Πάμε τώρα στην αντίπερα όχθη, που είναι η συντηρητική παράταξη (Κεντροδεξιά, έστω). Όπως όλοι, είτε στην διακυβέρνηση της χώρας, είτε είναι στην αντιπολίτευση, κύρια κατάκτησή τους και πολύ χρήσιμη βάση στήριξης της πολιτικής τους, είναι η έννοια της παράταξης!! Και αυτό, και στις καλές και στις άσχημες συγκυρίες. Ένα μόνο παράδειγμα, από τα πολλά. Όταν στις εκλογές του 2015 ο τότε ΣΥΡΙΖΑ πήρε 36,2% και η Ν.Δ. μόνο 17,5%, δεν διασπάστηκε, δεν άρχισε την εσωστρέφεια, με αποτέλεσμα στις εκλογές που έγιναν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με αρχηγό τον κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκη, να ανέβη στο 28,3%. Η έννοια της «παράταξης», που είναι υπεράνω όλων, δεν κάθεται να… διυλίσει τον κώνωπα και να καταπιεί την κάμηλον. Αλλάζει αμέσως αρχηγό το κόμμα και σώζεται η παρτίδα. Με την ίδια λογική, το 1996 η Ν.Δ. επέστρεψε στις ρίζες της, έβαλε μπροστά τον κ. Κ. Καραμανλή, που αποτελούσε επώνυμη συνέχεια της παράταξης και το 2004 κέρδισε τις εκλογές. Με απλά λόγια, το κόμμα υπάρχει για να «υπηρετεί» την παράταξη.
Τι φταίει που ο Κεντροαριστερός κομματικός χώρος δεν έχει αποκτήσει κουλτούρα παράταξης; Το θέμα είναι της αρμοδιότητας της Ιστορίας, της Κοινωνιολογίας και της Πολιτικής Επιστήμης. Τα πράγματα, τα τρέχοντα και τα τετριμμένα, μπορούμε εμείς να προσεγγίσουμε. Και αυτά είναι απογοη-τευτικά. Η Κεντροαριστερά απέκτησε από τις 26 παρελθόντος Μαΐου κομματικό φορέα, ενοποιητικό του χώρου, με αρχηγό όχι κανέναν «άγνωστο», αλλά πρώην πρωθυπουργό. Και εν τούτοις, η «συνιστωσιολογία» καλά κρατεί. Κι ας αποδεικνύεται, ήδη, έμπρακτα ότι το εκλογικό σώμα θέλει κυβερνητική αλλαγή. Γι’ αυτό με το «καλημέρα» το κόμμα του κ. Αλέξη Τσίπρα είναι δεύτερο στις δημοσκοπήσεις.
Θα τα καταφέρει ο Πρόεδρος της ΕΛΑΣ να κάνει την Κεντροαριστερά παράταξη; Δύσκολη η απάντηση. Σίγουρα θα το προσπαθήσει. Πολιτικά, νομίζουμε, θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον η συνέχεια.
