Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Δεν συνηθίζω να ασχολούμαι με προσωπικές μου υποθέσεις στα σχόλια μου, που τακτικά δημοσιεύω. Όμως αυτή τη φορά θα κάνω μιαν εξαίρεση, μιας και το θέμα, μολονότι είναι προσωπικό εν τούτοις είμαι βέβαιος ότι απασχολεί συχνά πολλούς από εσάς. που τυχαίνει να οδηγείτε στους δρόμους πόλεων, αλλά και χωριών.
Ανήμερα της Παναγίας αφού έκανα με το ξημέρωμα το μπάνιο μου στην Άφησσο, που βρίσκεται στο Πήλιο, πήγα στη συνέχεια για ένα ντους στο ξενοδοχείο που διέμενα, προκειμένου να μεταβώ στην κοντινή εκκλησία για να παρακολουθήσω την Θεία Λειτουργία.
Ο κόσμος πολύς από το χωριό και τις γύρω περιοχές, αλλά και επισκέπτες, που έσπευσαν να παρακολουθήσουν την Λειτουργία αυτή του Δεκαπενταύγουστου.
Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία και πήγα στο αυτοκίνητό μου είδα με έκπληξη ότι μου είχαν κόψει κλήση, για παράνομο παρκάρισμα. Έσπευσα να δω αν υπήρχε κάποια απαγορευτική πινακίδα και δεν εντόπισα καμία. Μόνο στο τέλος του δρόμου υπήρχε κολλημένη σε ένα στύλο μια πινακίδα στραβά τοποθετημένη.
Αλλά και σε αυτή την πινακίδα δεν μπορούσες να διακρίνεις αν η απαγόρευση ισχύει για τους εμπρός της παρκαρισμένους, ή για τα πίσω από αυτήν σταθμευμένα οχήματα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα σταθμευμένα οχήματα δεν εμπόδιζαν την κυκλοφορία, δεν ήταν παρκαρισμένα σε περιοχή ΑΜεΑ και τέλος δεν έκλειναν στροφή.
Επιχείρησα να μιλήσω με το αστυνομικό τμήμα στις Μηλιές και ο αρμόδιος αστυνομικός της τροχαίας δεν απαντούσε. Προφανώς έστειλε τα περιπολικά να κόψουν κλήσεις και ο ίδιος ήταν στο σπιτάκι του λόγω και της αργίας. Απευθύνθηκα στον αξιωματικό υπηρεσίας, που σε ελληνικά που δεν μιλούν ούτε η Αλβανοί, μου είπε κάτι ακαταλαβίστικο και μου έκλεισε το τηλέφωνο.
Αργότερα την ίδια ημέρα συνάντησα έναν αστυνομικό που βρέθηκε στην Άφησσο για έναν καβγά και μου είπε να πάω την Δευτέρα στις Μηλιές να κάνω ένσταση. Όπως, όμως γνωρίζω με εντολή Χρυσοχοϊδη, όλες οι ενστάσεις απορρίπτονται και δεν εξετάζονται επί της ουσίας.
Βεβαίως η άλλη λύση είναι η προσφυγή στα διοικητικά Πρωτοδικεία. Πέρα όμως από την ταλαιπωρία, ως πολίτης που σέβομαι τον εαυτό μου, δεν θεωρώ ότι είναι σωστό να ταλαιπωρεί κανείς τα δικαστήρια, για τέτοιες ασήμαντες υποθέσεις. Εκτός αν είναι δικομανής και του αρέσει να ξημεροβραδιάζεται στις δικαστικές αίθουσες.
Όμως προ ημερών βρέθηκα στα Κύθηρα, όπου συνέβη ένα ανάλογο περιστατικό. Έγραψαν μια κυρία για παράνομη στάθμευση, σε σημείο που δεν υπήρχε ανάλογη σήμανση. Σε ερώτησή μου στον ανάγωγο αστυνομικό, που είναι η απαγορευτική πινακίδα, με παρέπεμψε στον Δήμο που δεν την έχει τοποθετήσει, και μου έκλεισε το τζάμι.
Ο Μ. Χρυσοχοϊδης αντιμετωπίζεται από τα ΜΜΕ με σχετική εύνοια και κανείς από τους σταρ της TV δεν του υποβάλει ερωτήσεις, που αφορούν την καθημερινότητα των πολιτών. Κι αυτό γιατί είναι γνωστό ότι οι εντολές είναι να τους ταράξετε στις κλήσεις και για παρκάρισμα και να απορρίπτετε κάθε ένσταση.
Αυτό το θέμα που μπορεί να πει κανείς ότι ανήκει στα λεγόμενα μικρά της καθημερινότητας, εν τούτοις απασχολεί πολλούς συμπολίτες μας, που βλέπουν ένα κράτος εκδικητικό απέναντί τους. Και βεβαίως δεν μιλάμε για επικίνδυνη οδήγηση, ούτε για μεγάλες ταχύτητες ή παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη όπου ορθώς επιβάλλονται τσουχτερά πρόστιμα.
Μιλάμε για στάθμευση σε ένα παραθαλάσσιο χωριό ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο. Αυτή η ενέργεια, με εντολές άνωθεν, δείχνει ότι αυτοί που μοίρασαν κλήσεις, αντί για αντίδωρο δεν έχουν το Θεό τους.
Απευθυνόμενος στον Κ. Μητσοτάκη θα του έλεγα ότι η καθημερινότητα είναι και μια κλήση την ώρα του εκκλησιασμού των πιστών, ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο.
Γι αυτό δεν θα πρέπει να απορείτε κ. Μητσοτάκη, όταν στις εκλογές δεν πηγαίνουν να ψηφίσουν οι μισοί πολίτες, ούτε αν θα κουβαληθούν στα εκλογικά κέντρα και θα ρίξουν λευκό…
