Η επιδραστικότητα του πρώην πρωθυπουργού είναι το µεγάλο ατού του, καθώς βρίσκει ευήκοα ώτα από όλο το ιδεολογικό φάσµα του πολιτικού µας τοπίου για το µέλλον της οικονοµίας.
Εδώ και χρόνια κάθε φορά που ένα κόµµα της αντιπολίτευσης καταθέτει µία πρόταση στον δηµόσιο διάλογο για την ανακούφιση της κοινωνίας από την ακρίβεια, ακούγεται η ίδια ατάκα περί λεφτόδεντρων από τα κυβερνητικά χείλη, ενώ την ίδια ώρα τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ έβαζαν πλάτη, προκειµένου να πληγεί η αξιοπιστία της οποιαδήποτε πρότασης.
Του Μιχάλη Κωτσάκου
Έτσι τα συστηµικάΜΜΕ έφτασαν στο σηµείο να αποθεώνουν τον Μητσοτάκη για την απόφαση της… κολοβής ρύθµισης των 120 δόσεων, όταν λίγες ηµέρες νωρίτερα δεν έκαναν τίποτε άλλο από το να ρωτούν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που θα βρουν τα λεφτά, όταν ήταν το πρώτο κόµµα που κατέθεσε και σχέδιο νόµου για τη ρύθµιση των 120 δόσεων. Ένα µέτρο που δεν έχει κανένα δηµοσιονοµικό αποτύπωµα και δεν χρειάζεται καµία απολύτως άδεια από την Κοµισιόν, όπως ψεύτικα διέρρευσε στον φιλοκυβερνητικό Τύπο για τις δήθεν σκληρές προσπάθειες που κατέβαλλε ο Κυριάκος Πιερρακάκης στο Eurogroup να πείσει τους συναδέλφους του.
Και ξαφνικά εµφανίστηκε ο Αντώνης Σαµαράςκαι µε ένα βίντεο λίγο µεγαλύτερο από τρία λεπτά γκρέµισε όλη την κυβερνητική προπαγάνδα. Ο πρώην πρωθυπουργός είπε µία αλήθεια, την οποία πλέον την ακούν όλοι οι πολίτες. ∆εξιοί, αριστεροί και κεντρώοι. Ο κ. Σαµαράςξεκαθάρισε µε τον πλέον εµφατικό τρόπο ότι οι αυξηµένες τιµές δεν οφείλονται αποκλειστικά στις διεθνείς εξελίξεις (όπως είναι η εντολή των προπαγανδιστών του Μαξίµου), αλλά συνδέονται και µε τις φορολογικές επιλογές της κυβέρνησης, ανοίγοντας εκ νέου τη συζήτηση για το ποιος πληρώνει το κόστος της δηµοσιονοµικής πολιτικής.
Η παρέµβασή του είχε σαφή πολιτική αιχµή. Την ώρα που νοικοκυριά και επιχειρήσεις βρίσκονται αντιµέτωπα µε το αυξηµένο κόστος, ο κ. Σαµαράς κατέθεσε στο τραπέζι συγκεκριµένες προτάσεις για τη µείωση των έµµεσων φόρων, υποστηρίζοντας ότι υπάρχουν περιθώρια για ουσιαστικές ελαφρύνσεις. Το κεντρικό ερώτηµα είναι γιατί η κυβέρνηση επιµένει στους σηµερινούς φορολογικούς συντελεστές, ενώ, σύµφωνα µε τον πρώην πωθυπουργό, η δηµοσιονοµική εικόνα επιτρέπει διαφορετικές επιλογές. Η κριτική δεν περιορίζεται, εποµένως, σε µια γενική διαφωνία για την οικονοµική πολιτική.
Ο Αντώνης Σαµαράς αντιπαραθέτει στην κυβερνητική γραµµή µια συγκεκριµένη πρόταση: Μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης στα καύσιµα, χαµηλότερο ΦΠΑ σε προϊόντα και υπηρεσίες και ενεργότερη παρέµβαση του κράτους για την ανακούφιση της κοινωνίας. Πρόκειται για µια ευθεία αµφισβήτηση της επιλογής να διατηρούνται οι υφιστάµενοι συντελεστές, παρά τα περιθώρια που ο ίδιος επικαλείται. Μέχρι τώρα και άλλοι πολιτικοί αρχηγοί ισχυρίζονταν τα ίδια και οι προτάσεις τους ήταν στον ίδιο πλαίσιο µε αυτές του κ. Σαµαρά. Όµως η κυβέρνηση χρησιµοποιώντας ψευδεπίγραφες δικαιολογίες κατόρθωνε να αποµονώνει τις προτάσεις των πολιτικών αρχηγών της αντιπολίτευσης.
Τώρα, όµως, δεν έχει επιχειρήµατα. ∆εν µπορεί να διαψεύσει την αλήθεια. ∆εν µπορεί να συνεχίσει να κρύβεται πίσω από τις αστείες επιστολές Μητσοτάκη για την ακρίβεια. Η επιδραστικότητα του Αντώνη Σαµαρά στην ελληνική κοινωνία υπερβαίνει την κυβερνητική προπαγάνδα. Τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης µία µερίδα πολιτών δεν τους ακούει, παρά το γεγονός ότι αρκετές φορές καταθέτουν πολύ στοχευµένες προτάσεις.
Τουναντίον τον Αντώνης Σαµαρά και λόγω της αταλάντευτης στάσης του στα εθνικά επί δεκαετίες, αλλά και της πολύχρονης εµπειρίας του και ως υπουργός και ως ευρωβουλευτής, αλλά και ως πρωθυπουργός της κρίσης, τον ακούει ακόµη και εάν δεν τον ψηφίζει. Και αυτό είναι το µεγάλο ατού για τον κ. Σαµαρά. Ότι υπάρχουν ευήκοα ώτα από όλο το ιδεολογικό φάσµα του πολιτικού µας τοπίου. Τουναντίον δεν ισχύει το ίδιο για τον πρωθυπουργό, όπου ένα µεγάλο µέρος του ελληνικού λαού, που ξεπερνάει το 70% νιώθει αισθήµατα αγανάκτησης, οργής και αηδίας ακούγοντας µόνο και µόνο τη λέξη Μητσοτάκης.
Μιλούν τα µαθηµατικά
Αν βάλουµε τώρα κάτω τις προτάσεις που κατέθεσε ο πρώην πρωθυπουργός θα δούµε πόσο δίκιο έχει. Να πάρουµε για παράδειγµα το πετρέλαιο θέρµανσης που είναι και το καυτό θέµα των ηµερών. Με όλα τα µέτρα που έλαβε η κυβέρνηση η τιµή για κάποιον που θέλει να το προµηθευτεί φτάνει στα 1,55 ευρώ το λίτρο. Πέρυσι µε τιµή εκκίνησης το 1,10 δεν προµηθεύτηκε πετρέλαιο το 40% των νοικοκυριών. Φέτος το ποσοστό που δεν θα αγοράσουν πετρέλαιο θέρµανσης αναµένεται να ανέλθει στο 60-65%. Με την µείωση στον ειδικό φόρο κατανάλωσης, αλλά και στον ΦΠΑ που πρότεινε ο κ. Σαµαράςη τιµή του πετρελαίου θέρµανσης θα υποχωρούσε γύρω στο 1,20 µε1,25 ευρώ το λίτρο. Και βέβαια θα προµηθεύονταν περισσότεροι πολίτες πετρέλαιο.
Οπότε τα έσοδα για το κράτος θα ήταν περισσότερα (λόγω της αυξηµένης τιµής σε σύγκριση µε πέρυσι) και φυσικά δεν θα κρύωνε ο κόσµος. Η συγκεκριµένη παρέµβαση δεν χρειάζεται άδεια από την Κοµισιόν. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν αρνείται ότι οι εξωτερικοί παράγοντες επηρεάζουν τις τιµές, αλλά επιµένει ότι η κυβέρνηση διαθέτει φορολογικά εργαλεία για να περιορίσει την επιβάρυνση και επιλέγει να µην προχωρήσει στις µειώσεις που ο ίδιος προτείνει. Αυτό είναι και το βασικό σηµείο της αντιπαράθεσης. Η κυβέρνηση καλείται, µέσα από την κριτική Σαµαρά, να απαντήσει (που δεν το κάνει) όχι µόνο για τις διεθνείς πιέσεις στις τιµές, αλλά και για το κατά πόσο αξιοποιεί τα περιθώρια φορολογικής πολιτικής, ώστε να περιορίσει το κόστος για τους καταναλωτές. Ο κ. Σαµαράς υποστηρίζει ότι η φορολογική πολιτική δεν µπορεί να αντιµετωπίζεται ως αµετάβλητη παράµετρος, ιδίως όταν η κυβέρνηση επικαλείται θετική δηµοσιονοµική εικόνα.
Σε πρώτο ρόλο η πολιτική
Πίσω από τις προτάσεις για τη φορολογία βρίσκεται µια ευρύτερη πολιτική διαφωνία σχετικά µε τον ρόλο του κράτους και την προτεραιότητα που πρέπει να δίνεται στην ανακούφιση των πολιτών. Ο Αντώνης Σαµαράς επικαλείται πολύ σωστά τον κοινωνικό φιλελευθερισµό, υποστηρίζοντας ότι η κρατική παρέµβαση είναι αναγκαία όταν νοικοκυριά και επιχειρήσεις αντιµετωπίζουν αυξηµένες οικονοµικές πιέσεις. «Ο κοινωνικός φιλελευθερισµός απαιτεί παρέµβαση του κράτους για την ανακούφιση νοικοκυριών και επιχειρήσεων», σηµείωσε ο πρώην πρωθυπουργός, αναδεικνύοντας την ουσιαστική πολιτική διαφορά. Η αιχµή προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη αφορά την επιλογή της να υπερασπίζεται τη φορολογική της στρατηγική. Οι προτάσεις του Αντώνη Σαµαρά ήταν µία γροθιά στο µαλακό υπογάστριο του συστήµατος Μητσοτάκη, που έτσι κι αλλιώς απαρτίζεται από µαθητευόµενους µάγους.
