Του Κώστα Πάντζιου
Σε δύο περίπου μήνες, ως τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, έχουμε από τον Πρόεδρο Τραμπ την έμπρακτη ομολογία, πλέον, πως η επίθεση στο Ιράν πριν έξι μήνες έχει εξελιχθεί σε βαριά ήττα. Αυτό πιστοποιείται και αποδεικνύεται από τις δηλώσεις του Προέδρου, ότι θα επιβάλλει οικονομικές κυρώσεις στο Ιράν, καθώς και σε κάθε χώρα που έχει οικονομικές συναλλαγές με τη χώρα αυτή. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι πολιτικοί παρατηρητές που είχαν προβλέψει ότι το Ιράν δεν ήταν Βενεζουέλα. Αλλά οι περισσότεροι προέβλεπαν νίκη των ΗΠΑ, μέσα στον πρώτο μήνα από την έναρξη της εισβολής και την συνακόλουθη παράβαση των διεθνών κανόνων.
Τι έφταιξε; Τώρα γνωρίζουμε τι έφταιξε. Και αυτό είναι το ότι η επιχείρηση αποφασίστηκε με ένα και μοναδικό κίνητρο από τον παράξενο Πρόεδρο των ΗΠΑ και τους συνεργάτες του. Το κίνητρο ήταν η επίδειξη ισχύος. Έτσι, στο πρώτο σκέλος, της επίδειξης δηλαδή, η όλη υπόθεση είχε αίσθηση προοπτικής. Χάρις στην καθημερινή παρουσία του λαϊκιστή Προέδρου σε όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του πλανήτη. Με απλά λόγια, η επίδειξη πήγε καλά. Και τροφοδοτήθηκε με μετακινήσεις αεροπλανοφόρων, συστοιχιών πυραύλων, πληροφορίες πως η ισχύς της πρώτης υπερδύναμης ήταν απόλυτη. Αυτό το τελευταίο αποδείχθηκε ότι είχε κάποια βάση σε θεωρητικό επίπεδο. Στην πράξη, όμως, η στρατιωτική ισχύς αποδείχθηκε ανίκανη να έχει αποτελέσματα στην πολεμική σύγκρουση με το Ιράν, επί έξι μήνες τώρα. Την ίδια τύχη είχε και η επίδειξη πολιτικής ισχύος, όπως ήταν φυσικό. Η πλάνη των σχεδιασμών του Λευκού Οίκου οφείλεται στο ότι πίστεψαν αυτό που θα τους συνέφερε να συμβεί. Δηλαδή, με το που κινήθηκε ο πράγματι κολοσ-σιαίες στρατιωτικός μηχανισμός των ΗΠΑ, οι Ιρανοί θα παραδίδονταν και θα εκλιπαρούσαν έλεος!!! Δεν συνέβη όμως αυτό, γιατί αποδείχθηκε από την πρώτη στιγμή της επίθεσης, πως το Ιράν ήταν καλά οπλισμένο. Και επίσης, το καθεστώς του Ιράν είχε προβλέψει τα αντίποινα που θα επιχειρούσε εναντίον χωρών του Περσικού Κόλπου, συμμάχων των ΗΠΑ.
Και φτάσαμε έτσι στους δύο μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές. Και το αμερικανικό αδιέξοδο είναι πλήρες. Η αλλοπρόσαλλη πολιτική του Προέδρου Τραμπ οδήγησε το διχασμένο καθεστώς του Ιράν να γίνει μία γροθιά, μαζί με τον Ιρανικό λαό. Ταυτόχρονα, η ίδια χαοτική πολιτική του Προέδρου Τραμπ έκοψε τις γέφυρες της πρώτης δημοκρατικής υπερδύναμης με τους φυσικούς της συμμάχους, που είναι τα 450 εκατομμύρια Ευρωπαίων, γιατί πίστεψε ο εν λόγω Πρόεδρος πως και οι Ευρωπαίοι θα λύγιζαν από την επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ και θα συμπαρατάσσονταν σε έναν πόλεμο με το Ιράν χωρίς αιτία, τη στιγμή μάλιστα που όλες σχεδόν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προμηθεύονται υγρά καύσιμα από το Ιράν, με διακρατικές συμφωνίες.
Άλλο κατόρθωμα, θετικό αυτό, του ρηξικέλευθου Προέδρου, ήταν το ΝΑΤΟ με ιλιγγιώδεις ταχύτητες να «εξευρωπαϊστεί» και να δείξει τα ευρωπαϊκά δόντια του, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ απείλησε να… κατακτήσει την Γροιλανδία, δηλαδή έδαφος της Δανίας, δηλαδή έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο Πρόεδρος έκανε πίσω. Όσο για τις οικονομικές κυρώσεις κατά του Ιράν, ένα μόνο θα αναφέρουμε. Ότι δεν θα έχουν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, καθώς το πετρέλαιο της χώρας αυτής, που αποτελεί το συντριπτικό ποσοστό του παραγόμενου πλούτου, είναι καπαρωμένο κατά το 80% από την Κίνα, που όπως γνωρίζουμε δεν παράγει ούτε μια σταγόνα πετρελαίου!!! Και με την ευκαιρία, να υπογραμμίσουμε ότι η ανεξήγητη πολιτική του κ. Τραμπ κατόρθωσε, εκτός των άλλων, να βάλει στο παιχνίδι και τον ασιατικό γίγαντα, ο ποίος κάθε μέρα κάνει πλέον… εκκλήσεις για μετριοπάθεια!!! Έβαλε την Κίνα φανερά πλέον στο παιχνίδι, γιατί παρασκη-νιακά είναι ήδη, με την παροχή πολεμικού υλικού στο Ιράν και όχι μόνο.
Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Οι αντίπαλοι του κ. Τραμπ, άρα και των ΗΠΑ, θα πάνε τον Αμερικανό Πρόεδρο, φθείροντάς τον, όσο πιο κοντά μπορούν στην κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση του Νοεμβρίου. Με σκοπό να πλήξουν την ισχύ των ΗΠΑ, να διευρύνουν τον διχασμό στους πολίτες των ΗΠΑ, να αποδυναμώσουν τον αντίπαλο. Και τέλος, θα καταγράψουμε κάτι πολύ ανησυχητικό, που βγαίνει από το πρόσφατο άρθρο του έμπειρου πολιτικού κ. Ανδρέα Ανδριανόπουλου, στο κοινό φιλόξενο site. Ότι ίσως υπάρξει από την πλευρά Τραμπ αμφισβήτηση του αποτελέσματος της εκλογής του Νοεμβρίου, αν είναι ήττα γι’ αυτόν. Ο αρθρογράφος τονίζει, ότι νοθεία του εκλογικού αποτελέσματος στις ΗΠΑ είναι σχεδόν αδύνατη, μόνο που για να αποδειχθεί αυτό θα πρέπει να περάσουν κάποιοι μήνες διαδικασιών, που αν συμβεί αυτό, τότε οι ΗΠΑ θα μπουν σε έναν κύκλο πολιτικής κρίσης, αφού στο μεταξύ θα βιώνουν οι ΗΠΑ ενεργειακή κρίση και συνακόλουθα οικονομική κρίση!!! Μία κρίση, η οποία θα πλήξει καίρια τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο, τον οποίο, ούτως ή άλλως, έχουν καταφέρει να διχάσουν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ και οι συνεργάτες του.
Τελειώνοντας, μία διευκρίνηση χρειάζεται, αναφορικά με την πιθανή αμφισβήτηση του αποτελέσματος της ενδιάμεσης εκλογής. Ο μέσος Αμερικανός πολίτης περηφανεύεται –και δικαίως– για τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών της χώρας του. Φανταστείτε να κληθεί να συμβιβαστεί με το αντίθετο, όπως συμβαίνει σε χώρες τριτοκοσμικές!!!
