Του Κώστα Πάντζιου
Η μεγάλη είδηση της τελευταίας εβδομάδας είναι, νομίζουμε, οι διαμαρτυρί-ες εκατομμυρίων Αμερικανών πολιτών, κατά του πολέμου της χώρας τους στο Ιράν. Βλέπουν οι άνθρωποι, ότι η όλη υπόθεση έχει φθάσει σε πλήρες αδιέξοδο και φυσικό είναι να ξεσηκώνονται κατά ενός Προέδρου, ο οποίος διακήρυξε προεκλογικά ότι είναι υπέρ της ειρήνης, αμέσως μετά δε, κατάφερε να εξελιχθεί στον μεγαλύτερο πολεμικό Πρόεδρο των ΗΠΑ, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και όσοι τυχόν θεωρούν υπερβολικό αυτόν τον χαρακτηρισμό, θα πρέπει να θυμηθούν πως και άλλοι Πρόεδροι έκαναν πολέμους εναντίον μιας χώρας στον Περσικό Κόλπο ή στο Αφγανιστάν π.χ., αλλά δεν απειλούσαν ταυτόχρονα, άκρως επιθετικά, την… κατάκτηση της Γροιλανδίας, την… προσάρτηση του Καναδά και την… κατακυρίευση της Κούβας!!!
Πάμε τώρα σε σοβαρότερες πλευρές της όλης… εκστρατείας του κ. Ντόναλντ Τραμπ. Η πρώτη είναι το ότι οι Ιρανοί κατόρθωσαν να οδηγήσουν την πολεμική σύρραξη σε ενεργειακή κρίση, με δεύτερο στόχο, λέγεται, να υπάρξει δεινή οικονομική κρίση, η οποία θα διαλύσει τον Δυτικό Κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος των επιθέσεων στα κράτη του Περσικού Κόλπου και επίσης εναντίον των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν στον φοβερό αυτόν σχεδιασμό, το Ιράν είναι μόνο του ή έχει μεγάλους γεωπολιτικούς συμμάχους!!!
Η δεύτερη προσέγγιση του θέματος είναι πως ο Πρόεδρος Τραμπ πίστεψε πως το Ιράν θα εξουδετερωνόταν από την πρώτη εβδομάδα της επίθεσης, γιατί ήταν σε εξέγερση ο λαός εναντίον του καθεστώτος των Μουλάδων, αλλά είχε λάθος, γιατί αγνόησε την ανθρώπινη ψυχολογία, που σημαίνει ότι όταν μία χώρα δέχεται επίθεση, λαός, στρατός και καθεστώς γίνονται μία γροθιά, γιατί αντιμετωπίζουν θέμα επιβίωσης!!!
Και έτσι, τα πράγματα έφθασαν σε αδιέξοδο για τις ΗΠΑ, αφού ούτε με τα Στενά του Ορμούζ προέκυψε κάποια νίκη για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Και αφού, παρά τις εκκλήσεις του να τον βοηθήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση στην εκστρατεία του, εισέπραξε άρνηση. Και αυτό, επίσης, έπρεπε να το προβλέψει, εφ’ όσον από την πρώτη μέρα που άρχισε τη δεύτερη προεδρική του θητεία, καθιέρωσε εχθρότητα εναντίον της Ευρώπης (και περιφρόνηση). Μέσα σ’ αυτήν τη λογική, η Γαλλία και η Ισπανία πρόσφατα δήλωσαν ότι ανανεώνουν τις διμερείς συμφωνίες τους με το Ιράν, όσον αφορά την προμήθεια ενεργειακών προϊόντων!!! Και ακολουθούν και άλλες χώρες της Ε.Ε.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος των ΗΠΑ θεώρησε ότι έπρεπε να επιδείξει «πυγμή». Και έστειλε το γνωστό τελεσίγραφο στο Ιράν, ότι αν δεν πειθαρχούσε, θα το κατέστρεφε ολοσχερώς. Κάποιος όμως, φαίνεται, από τους Συμβούλους του, πιο κοντά στην πολιτική, θα του είπε, ότι αν με τη λήξη του τελεσιγράφου δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί να υλοποιήσει την απειλή του, τότε το κύρος των ΗΠΑ θα καταρρακωνόταν!!! Και έτσι εφευρέ-θηκε η στροφή στη διπλωματία, που καταργούσε στην ουσία το τελεσίγραφο. Εκεί βρισκόμαστε τώρα. Τα Στενά του Ορμούζ δεν έγιναν ακόμη, σε καμία περίπτωση, «Στενά του Τραμπ», ούτε και φαίνεται κάτι τέτοιο στον ορίζοντα. Η όλη πορεία απειλών και διπλωματικών διαλειμμάτων, κάθε λογικός άνθρωπος εύχεται να αποδώσει για να σταματήσει ο πόλεμος. Γι’ αυτό, άλλωστε, επιστρατεύτηκαν ο… άφαντος επί τρεις εβδομάδες Υπουργός των Εξωτερικών κ. Μάρκο Ρούμπιο και ο επαγγελματίας πολιτικός Τζέι Ντι Βανς, Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Όμως, δυστυχώς, όταν πηγαίνει κάποιος σε διαπραγμάτευση με τον αντίπαλο, θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να τον έχει πλήξει αποφασιστικά, στρατιωτικά και διπλωματικά, αλλιώς θα αναγκαστεί να χάσει, δηλαδή να υπογράψει δυσμενείς συμφωνίες.
Κάποιος, με πέντε δράμια μυαλό, θα αναρωτηθεί γιατί γίνονται όλα αυτά, γιατί τόσος πόνος και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους. Δυστυχώς, κατά τη γνώμη μας, η απάντηση είναι πολύ οδυνηρή: Οι ΗΠΑ φαίνεται πως δεν λειτουργούν, σε επίπεδο ηγεσίας, συλλογικά. Λειτουργούν μόνο οι θεσμικές, σημαντικές προνομίες του Προέδρου. Και μάλιστα, κατά καταχρηστικό τρόπο. Ο δε συγκεκριμένος, παράδοξος Πρόεδρος Τραμπ, φαίνεται πως λειτουργεί με βάση ένα δικό του, προσωπικό «αφήγημα» (το έχει εξηγήσει αυτό, άλλωστε), που επίκεντρό του έχει την αδήριτη ανάγκη να προσαρμοστεί, περίπου, ολόκληρος ο πλανήτης στα δικά του μέτρα. Και αυτό επιχειρείται επί ένα χρόνο περίπου από τον Πρόεδρο Τραμπ.
Ας ελπίσουμε ότι αυτό θα σταματήσει. Παρήγορο είναι το γεγονός ότι στο «παιχνίδι» μπαίνουν ήδη δυνάμεις και κέντρα αποφάσεων που ανέκαθεν έχουν επιρροή στις ΗΠΑ. Όμως, κάποιες Δυνάμεις πολύ ισχυρές, βλέπουν ότι με τη συνέχιση του πολέμου, κατακερματίζουν και αποδυναμώνουν τη Δύση. Πρέπει, νομίζουμε, να πεισθεί ο Τραμπ να σταματήσει τις… εκστρατείες και να αρχίσει να ασχολείται και με τα προβλήματα των μη προνομιούχων πολιτών των ΗΠΑ, που είναι άλλωστε οι πιο πολλοί ψηφοφόροι του.
