Του Κώστα Πάντζιου
Η επίσκεψη του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο μας θυμίζει κάποια πράγματα, όχι μόνο γεωπολιτικής σημασίας, αλλά και πολιτικής λειτουργίας και αποτελεσματικότητας. Η όλη επικαιρότητα μας φέρνει στο νου την επίσκεψη του κ. Ντ. Τραμπ στη Ρωσία, τον περασμένο χρόνο. Τότε, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πήγε στη Ρωσία και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο κ. Βλ. Πούτιν, έχοντας το πάνω χέρι στην διεθνή πολιτική σκηνή, ενώ η μεγάλη πλειοψηφία των Αμερικανών πολιτών ήταν μαζί του. Και των Ευρωπαίων πολιτών. Παρά ταύτα, η επίσκεψη απέτυχε παταγωδώς, αφού δυστυχώς προηγήθηκε μία παρελκυστική τακτική του Ρώσου Προέδρου. Τότε, όμως, κανείς δεν επέκρινε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ για την αποτυχία του. Και αυτό γιατί έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μειώσει την εξάρτηση της Ρωσίας από την Κίνα και να τη φέρει πιο κοντά στην Ευρώπη και στον Δυτικό Κόσμο, αλλά ο Πρόεδρος Πούτιν δεν είναι πολιτικός του διαμετρήματος του Μεγάλου Πέτρου και της Μεγάλης Αικατερίνης. Δεν αντιλαμβάνεται, δυστυχώς, ότι το μέλλον της χώρας του είναι και τώρα, όπως ήταν και τον 16ο και τον 17ο αιώνα, με την Ευρώπη, κάτι που πιστοποιήθηκε και τον 20ο αιώνα με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά ας μην είμαστε απαισιόδοξοι!!! Τότε, ο κ. Ντ. Τραμπ, μετά την επίσκεψή του στη Ρωσία, αντί να συνεχίσει τις προσπάθειές του με την Ευρώπη, όπως πάντα διακήρυττε, αποφάσισε να μειώσει τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε πολεμικό υλικό και οικονομική βοήθεια προς τη δοκιμαζόμενη Ουκρανία, κάτι που ο κ. Πούτιν το εισέπραξε ως «μάννα εξ ουρανού». Πρόσκαιρα, όμως, διότι το κενό το καλύπτει άνετα η Ε.Ε.
Η εισαγωγή αυτή έχει ως στόχο να υπογραμμίσει την αλλοπρόσαλλη πολιτική που εφαρμόζει ο κ. Τραμπ, από την έναρξη της νέας προεδρικής θητείας του, αποκορύφωση της οποίας είναι η δημιουργία εχθρότητας προς την Ευρωπαϊ-κή Ένωση, το Ηνωμένο Βασίλειο –και όχι μόνον– χωρίς να σκεφτεί ότι αυτό δεν βλάπτει μόνο τις προαναφερθείσες χώρες, αλλά και τις ΗΠΑ, και τον Δυτικό Ελεύθερο Κόσμο εν γένει.
Από χθες, λοιπόν, ο παράδοξος Πρόεδρος των ΗΠΑ βρίσκεται στο Πεκίνο για επίσημη επίσκεψη, ενώ δεν έχει πια την Ευρώπη μαζί του, με το ΝΑΤΟ να ευρωποποιείται, με τη Ρωσία να βρίσκεται σε προβληματισμό, αν πρέπει να συνεχίσει το ρόλο της «παράπλευρης» γεωπολιτικής Δύναμης, που πάντως μόνο φιλοαμερικανική δεν είναι. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, έχει ξεκινήσει εδώ και δυόμισι μήνες πόλεμο με το ιράν, που το 73% των Αμερικανών δεν τον θέλει, και που μέχρι στιγμής δεν έχει καμμία νίκη και που θα είναι έκπληξη αν μπορέσει η χώρα του να απεμπλακεί, έστω και με μία δευτερεύουσας σημασίας υποχώρηση του Ιράν!!!
Αυτή είναι η κατάσταση. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, δυστυχώς για τον Δυτικό Κόσμο, πήγε στην Κίνα με ελάχιστες δυνατότητες, αφού είναι γνωστό ότι το Ιράν είναι το μακρύ χέρι της Κίνας στη Μέση Ανατολή, πολιτικά και γεωπολιτικά, όπως κάτι τέτοιο ισχύει, ακόμα, για τη Ρωσία στον ευρωπαϊκό χώρο. Τελικά, ο ρηξικέλευθος Πρόεδρος δεν πέτυχε τίποτε στο Πεκίνο, αφού όπως αναφέρθηκε και από τον Πρόεδρο της Κίνας, πρέπει να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ, δηλαδή να υποχωρήσουν οι Ιρανοί σε κάτι που οι ίδιοι κατέστησαν διαπραγματευτικό ατού!!! Τόσο πολύ δεν πέτυχε τίποτε ο κ. Τραμπ στο Πεκίνο, ώστε επιστρέφοντας στην Ουάσινγκτον, απείλησε πάλι πως θα επιτεθεί εκ νέου στο Ιράν.
Όλα αυτά και άλλα που κανονίζονται από τις ΗΠΑ, δύο χρόνια τώρα, ένα πράγμα δείχνουν. Ότι δεν υπάρχει εκεί ούτε πολιτική, ούτε γεωπολιτική αντίληψη των πραγμάτων. Πρωτοφανές!!! Ευτυχώς που στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στον Καναδά –και όχι μόνον– έχει ωριμάσει η απόφαση για τη δημιουργία, τάχιστα και με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, Κοινής Αμυντικής και Εξωτερικής Πολιτικής. Και εδώ και δύο χρόνια έχει αρχίσει να υλοποιείται. Ευτυχώς. Αυτό σημαίνει ότι η Δύση θα αποκτήσει πλέον γεωπολιτική αξιοπιστία.
Αλλά τι γίνεται, τι μπορεί να γίνει με τους δύο εμπόλεμους Προέδρους, Ρωσίας και ΗΠΑ; Έχουν ακόμα την ευχέρεια να στηριχτούν στη μεσολάβηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να βγουν από το αδιέξοδο. Κάποιος είπε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, πως ΗΠΑ και Ρωσία μόνον έναν τρόπο έχουν να κερδίσουν τους πολέμους που ξεκίνησαν: Να τους σταματήσουν!!!
