Ο συνιδρυτής της 3 Άλφα και άνθρωπος της αγοράς, ήθελε πάντα να μαθαίνει.
Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Με τον αποβιώσαντα στις 17 Απριλίου 2026 80 χρόνια επιχειρηματία Νίκο Καραγεωργίου είχαμε γνωριστεί το 2004, λίγο πριν το ξεκίνημα των Ολυμπιακών Αγώνων και στη συνέχεια αναπτύξαμε γόνιμη συνεργασία και φιλία με αφετηρία την από μέρους του ανάληψη της προεδρίας του Ελληνικού Συνδέσμου Βιομηχανικών Επώνυμων Προϊόντων (ΕΣΒΕΠ). Μια προεδρία εξάλλου που είχε 15ετή διάρκεια {2005- 2020} και πολλά πρόσφερε στην ανάδειξη του ρόλου της επωνυμίας και φήμης στην αγορά.
Ο Νίκος Καραγεωργίου, εξ ιδίας εμπειρίας στην «3 Άλφα» που είχε ιδρύσει με τον αδελφό του, πίστευε στη δύναμη της μάρκας και θεωρούσε τη συμμετοχή της στην οικονομική ανάπτυξη ως πολύτιμη άϋλη αξία.
Δεν έχανε έτσι καμμιά ευκαιρία να τονίζει ότι αν η Ελλάδα ήθελε να μπει για καλά και να σταθεροποιηθεί στις ξένες αγορές, έπρεπε να τονίζει την πανάρχαιά πολιτιστική της ταυτότητα και να τη συνδέει με αμιγώς ελληνικά επώνυμα προϊόντα.
Αυτός ήταν και ο λόγος που συχνά ο Νίκος Καραγεωργίου μου ζητούσε άρθρα και ειδήσεις που να έχουν σχέση με τα επώνυμα προϊόντα, αλλά και με νέες τεχνικής δημιουργίας επώνυμης ζήτησης.
«Η παγκοσμιοποίηση και ο συνδυασμός της με την ψηφιακή εξέλιξη στην εποχή μας, αποτελούν το πλαίσιο της 4ης βιομηχανικής επανάστασης. Πρόκειται για ένα τεράστιο και ανατρεπτικό γεγονός, το οποίο αλλάζει ριζικά τη ζωή του ανθρώπου, φέρνει δε στο προσκήνιο νέες τάσεις και συμπεριφορές, οι οποίες διαφοροποιούν τις κοινωνίες μας από πολλές παραδοσιακές έως σήμερα λειτουργίες». Αυτά μεταξύ άλλων μου είχε αναφέρει ο αποβιώσας τέως Πρόεδρος του ΕΣΒΕΠ, ο οποίος στη συνέχεια υπογράμμιζε και τον νέο κοινωνικό ρόλο που παίρνουν τα επώνυμα προϊόντα ως φορείς όχι μόνο οικονομικής προόδου αλλά και ως συντελεστές εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.
Στο πλαίσιο αυτό, ήταν εντυπωσιακή από φιλοσοφικής πλευράς, η άποψη -θέση του Νίκου Καραγεωργίου για την «αγωνία του ανθρώπου για αναγνώριση» και πως αυτή η κινητήρια δύναμη μπορεί να φέρει ανάπτυξη και ευημερία.
Με αφετηρία τις σύγχρονες τεχνολογίες, μου έλεγε ο Νίκος Καραγεωργίου, η ραγδαία ανάπτυξη των γνώσεων και ο ανθρώπινος αγώνας για αναγνώριση, ωθούν ακόμα και τις πιο αντίθετες πολιτισμικά κοινωνίες στην αποδοχή και θεμελίωση θεσμών, ικανές να παράγουν σταθερές κοινωνίες, στις οποίες ο άνθρωπος έστω και εν μέρει μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένος. Οι νέες τεχνολογίες της πληροφορίας και της γνώσης, δημιουργούν πνευματικά περιβάλλοντα που επιταχύνουν στο έπακρο την τάση για δημιουργία και άρα φέρνουν στο προσκήνιο νέα πεδία παραγωγής αξίας, μου έλεγε ο Νίκος Καραγεωργίου και τα λόγια του αποτελούν παρακαταθήκη.
Παρακαταθήκη πολύτιμη εξάλλου, γιατί στις μέρες μας, η διάχυτη γνώση, οδηγεί σε ορθολογικές συμπεριφορές μη άριστες σε πολιτικούς κερδοσκόπους που παίζουν το χαρτί του ανορθολογισμού. Και αυτόν τον τελευταίο ο Νίκος Καραγεωργίου τον θεωρούσε επικίνδυνο για τη δημοκρατία και την ανοικτή οικονομία, ένα πεδίο στο οποίο ο ίδιος είχε διαπρέψει.
Αυτός είναι και ο λόγος που η απουσία του από το σημερινό γίγνεσθαι δημιουργεί ένα σοβαρό κενό.
Στην εποχή των λαϊκισμών και της χυδαιοποίησης αρχών και εννοιών, άνθρωποι που ήθελαν να μαθαίνουν όπως ο Νίκος Καραγεωργίου είναι κάτι παραπάνω από πολύτιμοι.
