“Στα μάτια των νέων σήμερα βλέπω θυμό και φόβο, αλλά όχι αμφιβολία. Έναν εξατομικευμένο τρόμο, οι νέοι άνθρωποι παρατηρούν τη ζωή τους σαν να μην έχει νόημα. Μια πλήρη αδυναμία να φανταστούν ένα μέλλον.
Σκέφτονται ότι οι ζωές τους θα κυλήσουν σε μια πορεία διαρκών ανατροπών και στο πλαίσιο αυτό οργίζονται και βιαιοπραγούν. Θυμώνουν επειδή δεν μπορούν να αναγνώσουν τον κόσμο που τους περιβάλλει και δεν αμφιβάλλουν.
Τους προσφέρουν μια έτοιμη τροφή στηριζόμενη στη θατσερική λογική ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Και γι’ αυτό βιαιοπραγούν έναντι των πάντων. Η βία αυτή των νέων, που είναι και μια μορφή συλλογικής εκφόρτισης της διάχυτης αγωνίας για τη ζωή και την ύπαρξη, σήμερα έχει εξελιχθεί σε κανόνα.
Πρόκειται για τη βία μιας κοινωνίας που στερεί από τους νέους κίνητρα ζωής, συλλογικότητας, χαράς και συνύπαρξης. Μιας κοινωνίας που τους σπρώχνει ακόμα και σε τυφλές εκδηλώσεις βίας. Η βία για τη βία. Η βία ως απάντηση στο τυραννισμένο πρόσωπο μιας αβίωτης ζωής.
Διδάσκονται ότι όλοι πρέπει να ανταγωνίζονται όλους. Παρελαύνουν κατά ανάστημα, οι καλύτεροι βαθμοί αφισοκολλούνται και μαθαίνουν να διακατέχονται από μόνιμα συναισθήματα ζηλόφθονου ανταγωνισμού. Σήμερα όλοι φθονούν όλους και ζηλεύουν αλλήλους. Κατακλύζονται από έναν υπαρξιακό φθόνο στον οποίο, αναμφίβολα, έχουν συμβάλει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η ελπίδα όμως αξίζει, και μπορούν, χάρη σ’ αυτήν, να μην ταλαντεύονται ανάμεσα στην αυταπάτη και την αναγκαιότητα, το ατομικό και το συλλογικό”.
Από συνέντευξη του εκλιπόντος κριτικού διανοητή των μεγάλων κοινωνικών ζητημάτων (LIFO, τον Μάιο του 2025 – εδώ:
Αντίο, Κωνσταντίνε Τσουκαλά. Καλή αντάμωση με τον Νίκο Πουλαντζά.
(Οι φωτογραφίες του Πάρι Ταβιτιάν – LIFO είναι από τη συνέντευξη)
Γ.Ρ.
