Του Κώστα Πάντζιου
Η μάχη κατά του κορωνοϊού δίδεται με συνέπεια, οι πολίτες όλου του κόσμου πειθαρχούν στα αυστηρά, αλλά απαραίτητα μέτρα. Και όπως τονίζουν διαπρεπείς επιστήμονες, η μάχη θα κερδηθεί. Μέσα, λοιπόν, στην αναπόφευκτη μαυρίλα των ημερών, καλόν είναι να δούμε και κάποια πράγματα που γίνονται στο χώρο της παγκόσμιας οικονομίας. Και ιδιαίτερα αυτά που πράττουν εκείνοι οι οποίοι λαμβάνουν αποφάσεις για την πορεία της οικονομίας, σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο.
Ας ξεκινήσουμε με την περίφημη «παγκοσμιοποίηση» η οποία έχει αρρωστή-σει εδώ και μία δεκαετία τουλάχιστον, αλλά κάποιοι τη διατηρούν σε θάλαμο της εντατικής. Γι’ αυτήν ο κορωνοϊός φαίνεται ότι θα καταστεί μοιραίος, όσο κι αν κάποιοι των λεγόμενων γενικά «αγορών» θα προσπαθήσουν να ενισχύσουν την υπάρχουσα «διασωλήνωση». Άλλωστε, με απλά λόγια και χωρίς ιατρικούς όρους, το καίριο πλήγμα στην παγκοσμιοποίηση και στην κουτσοθεωρία του αείμνηστου Φρήντμαν, έδωσε το γεγονός της οικονομικής κρίσης του 2008, που χτύπησε κυρίως τις ΗΠΑ. Με αποτέλεσμα, ο τότε Πρόεδρος κ. Μπαράκ Ομπάμα να προβεί, άκουσον-άκουσον, σε κρατικοποίηση τραπεζικών κολοσσών, πράγμα που οδήγησε σε συμπτώματα κατάθλιψης όσους παγκοσμίως πίστευαν ότι η ελεύθερη αγορά μπορεί αυτόματα να λύσει προβλήματα που προκύπτουν κατά τη λειτουργία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος.
Με την υπόσχεση του γράφοντος ότι θα κάνει πέρα την ιατρική ορολογία, θα επισημάνει ότι ο φοβερός ιός ξύπνησε επιτέλους και τους ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, φοβερά αργούς στις αντιδράσεις τους, ευθυνόφοβους και αναβλητικούς. Μιλάμε δηλαδή για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε επιτελική βάση, με αισθητή την εξαίρεση του τότε Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Μάριο Ντράγκι. Ο οποίος, όπως οι πάντες γνωρίζουν τώρα, αν η Κομισιόν δεν δίσταζε, θα είχε από τότε καθιερώσει το Ευρωομόλογο, θα είχε μετατρέψει τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Σταθερότητας σε ΔΝΤ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα είχε αποτραπεί το απόλυτο αίσχος: Ένα γκρουπ κρατών με κοινό νόμισμα –το ισχυρότερο του πλανήτη παρακαλώ– να χρειάζεται να στέλνουν οι υπεύθυνοί του τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να δανείζονται από το γνωστό Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με όρους τριτοκοσμικών κρατών, όταν συνέβη να χρεωκοπήσουν. Τώρα όλοι συζητούν στην Ε.Ε., λόγω του CONVID-19, για έκδοση κορωνο-ομολόγου, με πρώτη και καλύτερη τη νέα Πρόεδρο της ΕΚΤ κ. Κριστίν Λαγκάρντ. Η οποία, δεν κάθισε να σκεφτεί πολύ, αλλά λειτουργώντας παραγωγικά, έκανε την παρέμβαση των 750 δις ευρώ και προσεγγίζοντας και αυτή την άποψη ηγετών χωρών της Ε.Ε. για την ανάγκη κρατικοποιήσεων, αν τελικά αυτό χρειαστεί για να σωθεί η Ευρωπαϊκή Οικονομία.
Το ευτύχημα είναι ότι υπέρ των μέτρων που προαναφέραμε ήταν από την αρχή και η νέα Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν, γιατί χωρίς την απόφασή της, κανένα μέτρο διάσωσης της οικονομίας της Ευρώπης δεν μπορεί να ληφθεί. Τόσο σωστά είναι τα μέτρα που προανα-φέραμε, ώστε συμφώνησαν να τα υιοθετήσουν και οι τελευταίοι υπερασπι-στές της θεωρίας που λέει ότι «οι αριθμοί να πηγαίνουν καλά και οι άνθρωποι ας αφανίζονται».
Έτσι λοιπόν, για μία ακόμη φορά κυριαρχεί η σοφία των αρχαίων προγόνων μας, ότι «ουδέν κακόν αμιγές καλού», μόνο που είναι κρίμα να αποφασίζουν οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να κάνουν το σωστό, όχι γιατί έτσι πρέπει, αλλά να ενεργούν όταν «ο κόμπος φτάνει στο χτένι».
Χρειάζεται όμως προσοχή. Ακούγονται καθημερινά πολλά, για τη λήψη μέτρων σκληρών, για να σωθούν οι επιχειρήσεις και να μην πέσει η παγκόσμια οικονομία σε μεγάλη ύφεση. Καμία αντίρρηση. Μόνο που τα μέτρα θα πρέπει να είναι δίκαια και όχι εις βάρος των εργαζομένων, όπως συνέβη με την προηγούμενη οικονομική κρίση. Αν παρ’ ελπίδα συμβεί αυτό, τότε πιστεύουμε ότι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα δεν θα χρειάζεται νέο κορωνοϊό για να καταρρεύσει. Σε ό,τι αποφασίζεται ή θα αποφασιστεί, θα πρέπει να ισχύσει το «πρώτα η κοινωνία». Εμείς, ως πολίτες των κρατών-μελών της Ε.Ε., δικαιούμαστε –και τώρα– να είμαστε ικανοποιημένοι, διότι το ηγετικό πάνελ της ευρωπαϊκής οικογένειας πρωτοστατεί στη λήψη των σωστών μέτρων, όχι μόνο στον οικονομικό, αλλά και στον τομέα της υγειονομικής αντιμετώπισης του CONVID-19. Μακάρι η Ευρωπαϊκή Ένωση να μην είναι το μοναδικό γκρουπ στον πλανήτη που παλεύει εδώ και δεκαετίες να διασώσει αυτό που με όρους οικονομικο-κοινωνικούς λέγεται «κοινωνικό κράτος», αλλά με όρους απλούστερους, αποκαλείται ανθρωπιά.
