Του Κώστα Πάντζιου
Από την περασμένη Δευτέρα, η χώρα μας εισήλθε στη νέα φάση των μέτρων κατά της πανδημίας, με κάποια καταστήματα ανοικτά και με την τήρηση αποστάσεων και τη χρήση μάσκας σε κλειστούς χώρους. Υγειονομικά πάμε καλά, γιατί αρχίσαμε νωρίς να ασχολούμαστε με τον κορωνοϊό. Και αυτό είναι πιστωμένο στην κυβέρνηση και γενικά διακομματικά αναγνωρισμένο. Η ανθρώπινη ζωή προέχει για την Ευρώπη –όπως πάντοτε– ενώ για την Βρετανία και τις ΗΠΑ, σε επίπεδο ηγεσίας τουλάχιστον, αυτό αμφισβητείται, λιγότερο ή περισσότερο.
Από την περασμένη εβδομάδα, όλοι είμαστε μάρτυρες μιας νέας συζήτησης – προς το παρόν– για το τί θα γίνει με την οικονομική δραστηριότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όχι μόνο σε επίπεδο διευκόλυνσης των μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, με επιχορηγήσεις και πιστώσεις από την ΕΚΤ και το ESM, αλλά κυρίως ως προς το χρόνο δράσης των περιοριστικών μέτρων λειτουργίας για τις επιχειρήσεις και τα επαγγέλματα, όπου ήδη έχουν αρχίσει να υπάρχουν έντονες διαφωνίες. Και αφορούν, αυτές οι διαφωνίες, το χρονοδιάγραμμα άρσης των περιοριστικών μέτρων και ο λόγος είναι απλός. Αν το χρονοδιάγραμμα είναι αργό, τότε θα χρειαστούν περισσότερα κεφάλαια. Τόσα που ενδεχομένως δεν θα μπορεί η ΕΕ να τα βρει, αλλά και να μην είναι σε θέση αυτά τα λεφτά να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση.
Έτσι, λοιπόν, έχουμε στην ουσία έναν νέο μαραθώνιο, όχι υγειονομικό τόσο πολύ, όσο οικονομικό, με την έννοια της αφετηρίας του δρόμου επανόδου στην κανονικότητα. Είναι δε χαρακτηριστικό της σημασίας του χρόνου σ’ αυτή τη νέα φάση, ώστε χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Ισπανία, αλλά και η Γερμανία να σπεύδουν να συντμήσουν τις προθεσμίες που είχαν βάλει για την απελευθέρωση της Αγοράς από τους υγειονομικούς φραγμούς, παίρνοντας κάποιο κόστος υγειονομικό, όπως σωστά παρατηρείται από κάποιους ειδικούς στον διάλογο που γίνεται.
Είμαστε, λοιπόν, σε κρίσιμη φάση. Τόσο κρίσιμη που κατά τη γνώμη μας, στο άμεσο μέλλον, η συζήτηση για το ποια κυβέρνηση πήρε έγκαιρα μέτρα για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού και πέτυχε λιγότερο ή περισσότερο, θα αντικατασταθεί με τη συζήτηση και την κριτική για το ποια κυβέρνηση πήρε πιο έγκαιρα μέτρα για την επιστροφή της οικονομίας στην κανονικότητα. Εμείς πιστεύουμε, πρώτον, ότι στην ουσία δεν υπάρχει δίλημμα γιατί η μία φάση των προσπαθειών δεν πρέπει να είναι εις βάρος της άλλης. Και δεύτερον, η επιστήμη της λοιμωξιολογίας θα πρέπει να λειτουργεί παράλληλα με τα μέτρα για την επαναλειτουργία της οικονομίας, αν θέλουμε να πετύχουν οι προσπάθειες διευρωπαϊκά, καθώς και για κάθε κράτος ξεχω-ριστά.
Δεν θέλουμε να κάνουμε τους ειδικούς σε τίποτα, αλλά η ίδια η ζωή δείχνει το δρόμο, π.χ. σ’ αυτό το σημείωμα, θα επισημάνουμε την υποβόσκουσα διαφωνία των αρμοδίων στην κυβέρνηση, όταν ο Υπουργός Ανάπτυξης δηλώνει ότι πρέπει ίσως ο κλάδος της εστίασης να επαναλειτουργήσει πριν από την 1η Ιουνίου, ενώ την ίδια μέρα ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι είναι εφικτή η επαναλειτουργία του εν λόγω κλάδου από την 1η Ιουνίου και μετά.
Ίσως ποτέ δεν έχει ισχύσει όσο τώρα το πασίγνωστο «Ο χρόνος είναι χρήμα». Όπως επίσης και το επίσης πασίγνωστο για την Ευρώπη – πλην Βρετανίας– ότι πάνω απ’ όλα είναι ο άνθρωπος, η ανθρώπινη ζωή.
Η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη δίκαια παίρνει άριστα στην αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης. Όμως, σύμφωνα με τους αθλητικούς όρους, τίποτα δεν την εμποδίζει να κάνει το… double…!
