Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Τέτοια ανακατωσούρα στο πολιτικό σκηνικό δεν έχει παρουσιαστεί από την μεταπολιτευτική μέχρι σήμερα Ελλάδα. Σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς υπάρχουν εσωτερικές ανακατατάξεις. Κόμματα διαλύονται και νέοι σχηματισμοί αναδύονται.
Ήδη οι πάμπολλες δημοσκοπήσεις τοποθετούν στη δεύτερη θέση νέα κόμματα, γεγονός που φέρνει αναταράξεις σε όσους βρέθηκαν λόγω διασπάσεων από σπόντα, στη δεύτερη θέση.
Οι εν αναμονή πρωθυπουργοί είναι πλέον πέραν του ενός, μιας και πολλοί διεκδικούν την πρώτη θέση, μολονότι οι δημοσκοπήσεις τους θέλουν να βρίσκονται στα μισά του δρόμου, από το πρώτο κόμμα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ που κυβέρνησε για πέντε σχεδόν χρόνια, εξαϋλώνεται δημοσκοπικά άμα τη εμφανίσει του κόμματος Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Βεβαίως στην πορεία του κόμματος της πρώτης φοράς αριστερά, παρουσίασε πολλές και ποικίλες διασπάσεις.
Αρχής γενομένης από αυτήν του 2015 με την αποχώρηση μιας μεγάλης κοινοβουλευτικής ομάδας υπό το Π. Λαφαζάνη και με μεμονωμένες, αυτές των Γ. Βαρουφάκη και Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Ακολούθησε αυτή του 2023 με την ανάδειξη του Σ. Κασσελάκη στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είχε σαν αποτέλεσμα την αποχώρηση ομάδας βουλευτών, που συγκρότησαν τη Νέα Αριστερά. Μετά την αποπομπή Κασσελάκη και την ανάδειξη του Σ. Φάμελλου στην Προεδρία του κόμματος, είχαμε μια ακόμη διάσπαση.
Μια ομάδα βουλευτών αποσκίρτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και συντάχθηκε σε ένα ακόμη νέο σχηματισμό, υπό τον Κασσελάκη. Με την εξαγγελία νέου κόμματος υπό τον Α. Τσίπρα, η πλειοψηφία των βουλευτών της Νέας Αριστεράς ανεξαρτητοποιήθηκε, προσδοκώντας να στην προσάρτησή της, στην ΕΛ.Α.Σ.
Η Νέα Αριστερά με τους ολίγους εναπομείναντες, επιδιώκει παρά τις διαφωνίες που υπάρχουν, μια συνεργασία με τον Βαρουφάκη, με την ελπίδα να συμβάλλουν στην είσοδο στη Βουλή του Μέρα 25 και να εξασφαλίσουν μια πολυπόθητη βουλευτικά έδρα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Φάμελλο, βρίσκεται σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο. Από την μια η πλειοψηφία στην Κεντρική Επιτροπή ψήφισε συνεργασία με τον Τσίπρα, κι από την άλλη οι σκληροί του κόμματος, Πολλάκης, Παππάς, Δούρου, θέτουν εύλογα ερωτήματα, μιας και η απόφαση έχει απέναντί της κλειστές τις πόρτες της ΕΛ.Α.Σ.
Στο κόμμα Τσίπρα έχουν δηλώσει και επιμένουν σε αυτό, ότι δεν δέχονται συνεργασίες με κόμματα κι ας τα αποτελούν πρώην σύντροφοι, και ζητούν όσοι επιθυμούν να παραιτηθούν από βουλευτές και να προσέλθουν, όχι ομαδικά, αλλά κατά μόνας προκειμένου να συζητηθεί η προσχώρησή τους στο νέο σχήμα.
Με αυτή την έννοια η εξουσιοδότηση που έλαβε από την Κ.Ε. ο Σ. Φάμελλος, είναι άνευ αντικειμένου. Όμως υπάρχει και ένα μείζον θέμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα ασημικά. Κι αυτά είναι η επιδότηση, το κτήριο τις Κουμουνδούρου και τα ΜΜΕ.
Αν αποχωρήσει η πλειοψηφία, οι εναπομείναντες θα έχουν λεφτά και περιουσία να διαχειριστούν. Κι αυτοί που θα αποχωρήσουν ποια τύχη θα έχουν, μιας και δεν θα επιλεγούν όλοι να περάσουν την πύλη του νεοσύστατου κόμματος. Αυτό σημαίνει τέρμα οι ατέρμονες συλλογικές διαδικασίες και οι ρόλοι αξιωματούχων, μιας και το νέο κόμμα έχει αμιγώς αρχηγική χαρακτηριστικά.
Άγνωστο λοιπόν παραμένει το μέλλον των ορφανών του ΣΥΡΙΖΑ.
Στο ΠΑΣΟΚ η γκρίνια επανήλθε, βοηθούντων και των δημοσκοπήσεων, που το φέρνουν μεταξύ τρίτης και τέταρτης θέσης. Το μέτωπο μορφοποιήθηκε ανάμεσα στην Άννα Διαμαντοπούλου και τον Δούκα. Σε ρόλο διαιτητή ο Γραμματέας του κόμματος, ενώ ο Ανδρουλάκης παρακολουθεί αμήχανος τα τεκταινόμενα. Ως γνωστόν η φτώχεια φέρνει γκρίνια.
Αλλά και η ΝΔ ζει με την αγωνία του κόμματος Σαμαρά. Τα ΜΜΕ λένε ότι έρχεται, αλλά για την ώρα δεν εμφανίζεται. Αν κρίνει κανείς από τα ονόματα που ακούγονται ότι θα συμπράξουν με το υπό ίδρυση κόμμα Σαμαρά, θα ανακαλύψει πολλά κουσούρια, που συζητούνται ευρέως σε στρατιωτικούς κύκλους.
Στα δεξιά της ΝΔ υπάρχουν ήδη τρία κόμματα κι απ’ ότι φαίνεται ένα νέο, που έχει μια αρχηγό, έναν εκπρόσωπο και κανένα άλλο στέλεχος. Η ιδιότητα ενός σεβαστού προσώπου, που έχασε το παιδί του με αυτό τον δραματικό τρόπο στην τραγωδία των Τεμπών, δεν σημαίνει γνώση και ικανότητα ανάληψης επιτυχούς πολιτικής δράσης.
Το φαινόμενο της πολυδιάσπασης, καθώς και της δημιουργίας νέων κομμάτων, που υπερκαλύπτουν τα παραδοσιακά είναι φαινόμενο, που το συναντά κανείς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Από το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γερμανία μέχρι και την Γαλλία.
Αυτό που κάνει εντύπωση στην Ελλάδα, είναι η έκρηξη αρχηγικών κομμάτων, που δεν έχουν καμιά σχέση με εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες και η ιδεολογία τους είναι σχετική και ανάλογη με τους στόχους του ιδρυτή τους.
Αυτό είναι ένα ακόμη εκφυλιστικό φαινόμενο της δημοκρατίας δυτικού τύπου, του καιρού μας…
