Του Κώστα Χριστίδη*
(Η παρακάτω ιστορία γράφθηκε πριν από 40 περίπου χρόνια. Πιστεύω ότι παραμένει επίκαιρη και ότι αξίζει να δημοσιευθεί για μία ακόμη φορά, με ελάχιστες φραστικές αναπροσαρμογές).
Μία φορά και έναν καιρό μία μικρή κόκκινη κότα, καθώς σκάλιζε το χώμα της αυλής, βρήκε μερικά σπόρια σιτάρι. Φώναξε αμέσως τους γείτονές της και τους είπε: ‘’Αν φυτέψουμε αυτό το σιτάρι θα φτιάξουμε ψωμί και θα χορτάσουμε την πείνα μας. Ποιός θα με βοηθήσει να το φυτέψω;’’
‘’Όχι εγώ, βέβαια,’’ είπε η αγελάδα.
‘’Είσαι με τα καλά σου ;’’, είπε η πάπια.
‘’Και γιατί εγώ;’’ ρώτησε το γουρουνάκι.
‘’Ούτε που να το συζητάς’’, δήλωσε η χήνα.
‘’Τότε θα το φυτέψω μόνη μου’’, είπε η μικρή κόκκινη κότα. Έτσι και έκανε. Το σιτάρι φύτρωσε, ψήλωσε και τα στάχυα ωρίμασαν. ‘’Ποιός θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι μου;’’ ρώτησε η μικρή κόκκινη κότα.
‘’Δεν ξέρω να θερίζω’’, είπε η πάπια.
‘’Δεν μου το επιτρέπει η κοινωνική μου θέση’’, είπε το γουρουνάκι.
‘’Θα υποβιβασθώ επαγγελματικά’’, είπε η αγελάδα.
‘’Θα χάσω το επίδομα ανεργίας’’, είπε η χήνα.
‘’Τότε θα το θερίσω μόνη μου’’, είπε η μικρή κόκκινη κότα. Και το θέρισε. Μετά ήρθε η ώρα να ψηθεί το ψωμί. ‘’Ποιός θα με βοηθήσει στο ψήσιμο;’’, ρώτησε η μικρή κόκκινη κότα.
‘’Δεν δουλεύω ποτέ υπερωρίες’’, είπε η αγελάδα.
‘’Θα πληρώσω περισσότερο φόρο εισοδήματος’’, είπε η πάπια.
‘’Όχι άλλη εντατικοποίηση εργασίας’’, είπε το γουρουνάκι.
‘’Ποιός ασχολείται με τέτοιες βαριές και ανθυγιεινές δουλειές χωρίς ειδικά επιδόματα;’’ είπε η χήνα.
‘’Τότε θα το ψήσω μόνη μου’’, είπε η μικρή κόκκινη κότα. Έψησε λοιπόν πέντε φραντζόλες ψωμί. Όλοι οι γείτονες τις είδαν και όλοι ήθελαν από ένα κομμάτι. Αλλά η μικρή κόκκινη κότα τους απάντησε: ‘’Όχι, μπορώ να το φάω όλο, μόνη μου’’.
‘’Τα κέρδη σου, οι ζωές μας ! ’’, κραύγασε η αγελάδα.
‘’Καπιταλιστικό παράσιτο!’’, ούρλιαξε η πάπια.
‘’Απαιτώ ίσα δικαιώματα!’’, τσίριξε η χήνα.
Το γουρουνάκι απλώς γρύλλισε.
Και όλοι έφτιαξαν ένα πανό που έγραφε: ‘’Απαιτούμε δικαιοσύνη ! Ίσα μερίδια για όλους !’’ και έκαναν μία ζωηρή διαδήλωση μέσα στον κήπο.
Την επομένη ήλθε ένας εκπρόσωπος της κυβέρνησης και συμβούλευσε την μικρή κόκκινη κότα: ‘’Δεν πρέπει να είσαι άπληστη’’, της είπε.
‘’Μα, το ψωμί το έβγαλα μόνη μου,’’ απάντησε αυτή.
‘’Αυτό είναι αλήθεια’’, παρατήρησε ο εκπρόσωπος. ‘’Αυτό είναι το υπέροχο οικονομικό μας σύστημα. Το κάθε ζώο της αυλής μπορεί να εργασθεί όσο θέλει. Αλλά οι ανισότητες δεν είναι ανεκτές ! Σύμφωνα με πρόσφατο νόμο, ίσα δικαιώματα στο φαγητό έχουν και αυτοί που δεν εργάσθηκαν’’.
Μετά από αυτά η αυλή έζησε ευτυχισμένα. Ακόμη και η μικρή κόκκινη κότα χαμογελούσε και κακάριζε: ‘’Είμαι ευγνώμων, είμαι ευγνώμων!’’
Αλλά τους γείτονες τους βασάνιζε συνεχώς μία απορία: γιατί δεν έψησε ποτέ ξανά ψωμί ύστερα από τα γεγονότα …
*Νομικού – Οικονομολόγου
