Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Το 2001 ο Τσίπρας ήταν 27 ετών. Είχε περάσει από το «λαμπρό» σχολείο της ΚΝΕ, είχε πρωτοστατήσει στις μαθητικές καταλήψεις, είχε ερωτευθεί εκτός από την Μπέτυ, την λάμψη των μολότοφ, φαντασιωνόταν την «έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα» μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία και, τον Ιούλιο 2001, έλαβε μέρος στο «αντικαπιταλιστικό κίνημα» που εκδηλώθηκε στην Γένοβα! Εκεί όπου αιθεροβάμονες αριστεροί απ’ όλη την οικουμένη πίστεψαν ότι είχε έλθει η στιγμή της συντριβής του καπιταλισμού και της δημιουργίας ενός νέου κόσμου, πλασμένου σύμφωνα με τις μπερδεμένες ψευδαισθήσεις τους! Η παρουσία του Τσίπρα, σ’ αυτή την «μοναδική» για την ανθρωπότητα στιγμή, έδειχνε ότι είχε όλα τα προσόντα για να γίνει ηγέτης!
Έτσι και έγινε! Το 2008 ο Αλέκος Αλαβάνος διέκρινε το απλησίαστο ταλέντο του και έχρισε τον Τσίπρα πρόεδρο του τότε Συνασπισμού, από τον οποίο προήλθε ο ΣΥΡΙΖΑ. «Αλλά και ο Χριστός είχε τον Ιούδα μαθητή του» ανεφώνησε, οκτώ χρόνια αργότερα (2016), o Αλαβάνος, μετανοιωμένος για την επιλογή του, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά…
Ο Τσίπρας ήταν ήδη πρωθυπουργός, παρέα με τον Καμμένο, είχε κάνει την περίφημη Kolotumba, με την οποία χάραξε ανεξίτηλα το όνομά του στην ιστορία, φόρτωσε την Ελλάδα με το 3ο και πλέον επώδυνο μνημόνιο, υποθήκευσε την δημόσια περιουσία του ελληνικού κράτους, προκάλεσε οικονομική ζημία 200 δις και πλημμύρισε την χώρα με το ανεπανάλητπο «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», που έμελλε να «σφραγίσει» την πρωθυπουργική του θητεία, με το ήθος του Πολάκη, την εντιμότητα του Παππά και τη «Novartis» του Παπαγγελόπουλου!…
Η διπλή εκλογική ήττα το 2019 και το 2023 (που συνοδεύονταν από ανάλογες ήττες στις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση και τις ευρωεκλογές) οδήγησαν τον Τσίπρα στην παραίτηση από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και σε περισυλλογή μεγαλύτερη από εκείνη που επέδειξε, όταν, τον Αύγουστο του 2014, έμεινε μόνος του, δέκα ολόκληρα λεπτά, με την εικόνα της Παναγίας «‘Αξιον Εστί», στο Άγιον Όρος, για να αποδείξει ότι, εκτός από ανεπανάληπτος λαοπλάνος, ήταν και μέγας θεομπαίχτης…
Προϊόν αυτής της «περισυλλογής», στην οποία τον οδήγησε εκείνος για τον οποίο είχε αποφανθεί, με την αλαζονεία και την αμετροέπεια που τον διακρίνουν, ότι «δεν χάνει ούτε μια στο εκατομμύριο» (!), ήταν η «Ιθάκη», το πνευματικό του «αριστούργημα», με το οποίο νόμισε ότι θα πλεύσει και πάλι προς την εξουσία…
Η «Ιθάκη» ήταν η επιβεβαίωση όλων όσοι πίστευαν και πιστεύουν ότι ο Τσίπρας δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο, εκτός από Τσίπρας! Με τα μυαλά του (αυτά που τέλος πάντων διαθέτει…) πάνω από το κεφάλι του, τυχοδιώκτης, αθεράπευτα διχαστικός, πικρόχολος ακόμη και για τους πλέον στενούς συνεργάτες του, εξοργιστικά ανεύθυνος και άλλο τόσο υπερήφανος για τον «έργο» του, μοναδικός στην διαστροφή της πραγματικότητας, αλλά και στην αφόρητη μπουρδολογία, θεώρησε ότι, έκλεινε το παρελθόν της ανυπόφορης, για το «μέγεθός» του, ήττας του και άνοιγε, πλατιά και φωτεινή, την λεωφόρο των νέων επιτυχιών του!…
Όμως, η επινόηση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, που παρήγαγε η ασυναγώνιστη ευφυία του, για να θυμίζει στον «δημοκρατικό» λαό, ότι μέσα του καίει πάντοτε η φλόγα του αλήστου μνήμης ΕΛΑΣ, δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες ενός δυσπροσδιόριστου rebranding, με το οποίο προσπαθεί να πείσει την ελληνική κοινωνία ότι είναι μεν ο Τσίπρας, χωρίς όμως να είναι ακριβώς ο Τσίπρας που όλοι γνωρίσαμε!…
Ασφαλώς δεν πρόκειται για αίνιγμα. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Οι επισκέψεις του ανά τους καφενέδες της επικρατείας, ενώπιον ολίγων περιέργων και ακόμη ολιγοτέρων «πιστών», δείχνουν ότι το «όραμα» της επιστροφής στις ένδοξες ημέρες του παρελθόντος, απέχει παρασάγγες από την πραγματικότητα. Ο κατά φαντασίαν «αήττητος» αγωνίζεται να κρατήσει την δεύτερη θέση στην συνείδηση της κοινής γνώμης και τρέμει κάθε φορά μήπως οι δημοσκοπήσεις εξαλείψουν τις προσδοκίες που αγωνιωδώς καλλιεργεί, πλέοντας προς την «Ιθάκη» των ασυγκράτητων λογισμών του…
Και ξαφνικά ο Τσίπρας θύμισε τον παλιό «καλό» Τσίπρα! Πλήρης αγωνιστικού ενθουσιασμού και επαναστατικού οίστρου κατέφθασε στο Παρίσι για να αναβαπτισθεί στους «αγώνες» των εφηβικών του οραμάτων! Εκεί όπου λάμπουν οι μολότοφ, εκεί όπου οι πλιατσικολόγοι αποδεικνύουν ότι οι Hermes, οι Louis Vuitton, και οι Chanel μπορούν ντύσουν- και μάλιστα «στο τσάμπα»- κάθε φιλότιμο «προοδευτικό» αγωνιστή, εκεί όπου ο Mélenchon με την «ανυπότακτη Γαλλία» του δίνει μάχη για να ξαναφέρει τον Μάη του ’68, χωρίς όμως τον Ντε Γκώλ, εκεί όπου οι παλαιστινιακές σημαίες θυμίζουν ότι εκτός από τους ναζί, υπάρχουν και αριστεροί αντισημίτες, εκεί, τέλος πάντων, όπου οι δυνάμεις της αναταραχής, της βίας και της ανατροπής εννοούν να κτυπούν τον δυτικό τρόπο ζωής, επειδή βαρέθηκαν την δημοκρατία που τους προσφέρει…
Άλλος άνθρωπος στο Παρίσι ο Τσίπρας! Έστω και αν δεν συναντήθηκε με τον Mélenchon, που μάλλον θα τον ξαναστόλιζε με τα «γαλλικά» που του απηύθυνε μετά την Kolotumba, («ελεεινός», «τσαρλατάνος», προδότης»), είχε την ευκαιρία να «εκφράσει έμπρακτα την αλληλεγγύη του προς τον γαλλικό λαό», να αναπνεύσει «αναταραχή, μια θαυμάσια κατάσταση» και να ζήσει σ’ ένα κλίμα που πολύ θα ήθελε να ξαναδεί στην Αθήνα, με τους «αγανακτισμένους» να πυροδοτούν την φαντασία του!…
Αλλά φευ! Ο Τσίπρας, 52 ετών σήμερα, μπορεί να μην έχει, κατά βάθος, ενηλικιωθεί τόσο, ώστε να αλλάξει τη νοοτροπία που είχε στα μισά του χρόνια, έχει όμως χάσει όλα όσα του εξασφάλιζε, τότε, το γεγονός ότι ήταν παντελώς άγνωστος στην κοινή γνώμη! Σήμερα, η διαδρομή από την Γένοβα μέχρι την «Ιθάκη» και από την «Ιθάκη» στο Παρίσι, κάθε άλλο παρά του επιτρέπουν να εμφανίζεται ως σωτήρας! Είναι πολύ γνωστός ώστε να μην προκαλεί την παραμικρή εντύπωση η παρουσία του στο Παρίσι και είναι πολύ ξεπερασμένος πια για να συγκινεί περισσότερους από εκείνους που ονειροβατούν ακατάπαυστα στα μονοπάτια μιας περισσότερο γραφικής παρά ριζοσπαστικής Αριστεράς!-
