Του Κώστα Πάντζιου
Ο μήνας Μάρτιος δεν εξελίσσεται καθόλου καλά για τον κ. Τ. Ερντογάν και τη χώρα του. Υφίσταται τη μία αποτυχία μετά την άλλη, με ρυθμό γρήγορο, αρχής γενομένης από την εξάωρη, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλ. Πούτιν, την επιστροφή του από τις Βρυξέλλες με άδεια χέρια, τις μπερδεμένες δηλώσεις της Καγκελαρίου της Γερμανίας κ. Άνγκελα Μέρκελ και την σχεδόν επιθετική στάση του Καγκελαρίου της Αυστρίας κ. Κούρτς. Στον Έβρο, τα πράγματα παίρνουν μορφή αποσυνθετικής ρουτίνας και στο εσωτερικό της χώρας του, ο εθνικιστικός ενθουσιασμός δείχνει να είναι καταπονημένος. Στην Ελλάδα, επιτέλους, άρχισαν να αναθεωρούν το «δέος» που λίγοι, ευτυχώς, πολίτες αισθάνονταν για τον Πρόεδρο της γείτονος –επηρεασμένοι από την πράγματι επιτυχή προπαγάνδα του– να τον βλέπουν ως πολιτικό, στις πραγματικές του διαστάσεις. Ο κ. Ερντογάν πήγε να προκαλέσει διάλυση της χώρας μας, ανοίγοντας το μέτωπο του Έβρου, σαν συνέχεια της αύξησης των ροών προσφύγων και μεταναστών στα νησιά του Βορείου Αιγαίου. Και αυτό το έκανε, ίσως πιστεύοντας εισηγήσεις συνεργατών του, ότι δηλαδή η Ελλάδα θα διχαστεί και θα καταρρεύσει, μην αντέχοντας την πολιτική και κοινωνική πίεση. Κοντά σ’ αυτόν τον στόχο, μαζί ήταν ο Έβρος να αποτελέσει περισπα-σμό της προσοχής του τουρκικού λαού από την αποτυχία των ανοιγμάτων του στο Ιντλίμπ.
Αλλά ο Μάρτιος μήνας έφερε κάτι χειρότερο από τα προαναφερθέντα για την τουρκική κυβέρνηση. Και αυτό είναι το γεγονός ότι η υπόθεση της έχθρας του Προέδρου Ερντογάν προς τη χώρα μας, διεθνοποιήθηκε χάρη στις απολύτως επιτυχείς ενέργειες του πρωθυπουργού κ. Κυρ. Μητσοτάκη και του επιτελείου του. Δεν περνά μέρα που κάποιος Ευρωπαίος ηγέτης να μη δηλώσει ότι όποιος πλήττει την Ελλάδα, πλήττει ταυτόχρονα τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και αυτή τη φορά, να το εννοεί. Στο κύριο άρθρο του «Βήματος» της περασμένης Κυριακής, δίδεται με ελάχιστες λέξεις το δραματικό αδιέξοδο του Προέδρου της γείτονος, όταν επί λέξει αναφέρει: «Με τις συνεχείς παλινωδίες του (ο Ερντογάν), τα ατέλειωτα παζάρια και τις μονομερείς αλλοπρόσαλλες ενέργειες, έχασε τα αυγά και τα καλάθια. Στη Συρία ηττήθηκε, ο Πούτιν δεν τον θέλει πια στα πόδια του, στο μέτωπο της Ιντλίμπ μετράει δεκάδες νεκρούς, οι Αμερικανοί δεν τον εμπιστεύονται και μόνο οι εξαρτημένοι γερμανοί τον υφίστανται ακόμη».
Πολλοί αναρωτιούνται τί περιθώρια ελιγμών έχει ακόμη. Πιστεύουμε ελάχιστα, έτσι που τα έχει καταφέρει. Μπορεί π.χ. να το γυρίσει προς το φιλοευρωπαϊκό, να βρει μία ανταπόκριση για λόγους θέσεως της χώρας του και οικονομικών συμφερόντων. Αλλά με πόση αξιοπιστία και για πόσο καιρό; Και τί θα κάνει με την οικονομία της χώρας του, που επιδεινώνεται συνεχώς; Αν συνεχίσει όπως μέχρι τώρα, το αδιέξοδο θα συνεχιστεί, η χώρα μας θα συνεχίσει να κερδίζει πόντους στο διπλωματικό επίπεδο. Και το κυριότερο: Οι εκβιαζόμενοι λόγω προσφύγων θα ψάχνουν και θα βρίσκουν τρόπους ώστε να ελαφρύνουν το βάρος αυτό ή να ακυρώσουν τελείως τις συνέπειες.
Εδώ συμβαίνουν απίθανα πράγματα. Επί παραδείγματι: Ο μόνος που ωφε-λούνταν από το καθεστώς των εντελώς ανοικτών συνόρων από τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. ήταν ο κ. Ερντογάν και η χώρα του, μέσω του εκβιασμού με τους πρόσφυγες. Αν η Ε.Ε. αποφασίσει π.χ. να το αλλάξει αυτό το καθεστώς, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά συνολικά, τότε τί γίνεται; Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι μεγάλοι του πλανήτη, εκεί που τσακώνονται και χαλάνε τον κόσμο, αιφνιδίως τα βρίσκουν και κάποιοι από τους μικρούς και τους μικρομεσαίους λαούς την πληρώνουν. Ιδίως εκείνοι οι λαοί που χάνουν συμ-μάχους και απομονώνονται!…
